Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2510/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Gminy [...] (dalej "skarżącej") na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu, uchylił zaskarżoną decyzję (w punkcie 1 wyroku), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (punkt 2) oraz zasądził od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Gminy [...] kwotę 1.239 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt 3).
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 ww. wyroku. Skarżąca zarzuciła sądowi naruszenie przepisów postępowania, polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 i niezastosowaniu § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), dalej "rozporządzenie". Naruszenie to, zdaniem skarżącej, miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do zaniżonego zasądzenia kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej.
Skarżąca podniosła, że w pierwszej instancji działała przez pełnomocnika radcę prawnego. Pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna – 33.295 zł wraz z odsetkami. Sąd, zasądzając koszty postępowania jedynie w wysokości 1.299 zł (opłata sądowa 999 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł), zastosował § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, który wskazuje, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 240 zł. Tymczasem w sprawie powinien mieć zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit a. rozporządzenia, odsyłający do § 6 rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 6 pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika wynosi, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł. do 50.000 zł – 2.400 zł.
Skarżąca wniosła zatem o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 3.399 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
W doktrynie sądowoadministracyjnej wskazuje się, że zwrot "oczywiście uzasadnione" był niejednokrotnie przedmiotem interpretacji Sądu Najwyższego (por. postanowienie tego Sądu z dnia 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99, publ. OSNAPiUS 2000, nr 15, poz. 602) i nie można przy interpretacji tego pojęcia pomijać subiektywnego punktu widzenia sądu. Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, Komentarz, Wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 432). W niniejszej sprawie zachodzi ww. sytuacja, ponieważ w wyniku złożonego zażalenia Sąd dostrzegł, że w punkcie 3 wyroku błędnie zasądził od organu administracyjnego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W rozpoznawanej sprawie sąd ustalił, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 33.295 zł. Skarżąca uiściła wpis w wysokości 999 zł. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji była reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, który wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie zaś z § 6 pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 2.400 zł
Zatem minimalne wynagrodzenie radcy prawnego w rozpatrywanej sprawie wynosi – na podstawie wyżej powołanych przepisów – 2.400 zł. Ogółem należne koszty postępowania wynoszą więc 3.399 zł zł (999 zł – tytułem zwrotu wpisu sądowego, 2.400 zł – wynagrodzenie pełnomocnika) i taką kwotę Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej.
Wobec powyższego Sąd uznał zażalenie skarżącej Spółki za oczywiście uzasadnione i na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 postanowienia. Podstawę zwrotu wpisu od zażalenia stanowił przepis art. 225 w związku z art. 227 § 2 p.p.s.a.