Uzasadnienie
S. S. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż wraz z mężem i ośmiorgiem dzieci utzrymuje z pomocy socjalnej w wysokości 140 zł miesięcznie. Ponadto oświadczyła, iż nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę opisaną przez skarżącą sytuację rodzinną i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W szczególności stwierdzić trzeba, iż cudzoziemka wraz z rodziną utrzymują się z niewielkiej pomocy państwa polskiego, co świadczy o ich trudnej sytuacji materialnej.
Natomiast wniosek skarżącej w części zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej – zaś wniosek o pomoc integracyjną dla cudzoziemców jest składany w trybie ustawy o pomocy społecznej – są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), zatem skarżąca nie ma obowiązku ich uiszczania w całym postępowaniu. Wobec tego, wniosek w tym zakresie należało pozostawić bez rozpatrzenia.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.