Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 20 czerwca 2011r., wniesionej przez R.C. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2011r. Nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm., mocą której Kierownik Urzędu po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2011 r. Nr [...] o pozbawieniu R.C. uprawnień kombatanckich.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
R.C. uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie decyzji b. Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w W. z dnia [...] kwietnia 1975 r. z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej biorąc udział w walkach przeciwko bandom reakcyjnego podziemia w okresie od 21 lutego 1946r. do 31 grudnia 1947r. będąc członkiem Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej.
Zawiadomieniem z dnia 15 marca 2011r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych poinformował kombatanta, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie weryfikacyjne, w sprawie posiadanych przez niego uprawnień kombatanckich.
W toku postępowania, z uwagi na posiadane dokumenty i zaświadczenie z 10 lipca 1984r., z którego między innymi wynikało, że zainteresowany od [...] marca 1949r. do chwili obecnej (tj.[...] lipca 1984r.) pełnił służbę w organach bezpieczeństwa publicznego MO organ zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej o informację dotyczącą przebiegu służby R.C. w tychże organach. Pismem z dnia 16 czerwca 2011r. na skutek kwerendy akt IPN przesłał uwierzytelnioną kserokopię przebiegu służby kombatanta w organach MO jak również dokumenty potwierdzające, że przed służbą w organach MO kombatant był członkiem ORMO.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, o zakończeniu którego zainteresowany został zawiadomiony pismem z dnia 28 czerwca 2011r. decyzją z [...] lipca 2011 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił R.C. uprawnień kombatanckich. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ administracyjny wskazał art. 25 ust. 2 pkt ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu podał, iż jak wynika z informacji zawartych w aktach sprawy, zainteresowany był członkiem ORMO w okresie od lutego 1946r. do marca 1949r., a uprawnienia kombatanckie uzyskał wyłącznie z tytułu działalności w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej". Organ wskazał, że strona, nie prowadziła działalności kombatanckiej w rozumieniu przepisów w.w. ustawy, co nie pozwala na zachowanie uprawnień kombatanckich z innego tytułu. W tej sytuacji dla ustalonych okoliczności, zdaniem organu, ma zastosowanie norma art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), zgodnie z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust 2, w art. 2 oraz w art. 4.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2011r., R.C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionując ustalenia organu administracyjnego informując jednocześnie, że stosowne wyjaśnienia przedstawi w najbliższym terminie. Natomiast w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011r. odwołujący się wniósł o zawieszenie postępowania w związku, z jak wyjaśnił poszukiwaniem dokumentów z IPN mogących mieć znaczenie dla sprawy. Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił zawieszenia postępowania uzasadniając swoje stanowisko brakiem podstawy, o której mowa w art. 98 §1 kpa oraz przesłanek z art. 97 §1 kpa. Ponadto poinformował odwołującego się, że dokumenty z IPN dotyczące jego osoby znajdują się w aktach sprawy.
Pismem z dnia 13 października 2011r. działająca w imieniu kombatanta żona B.C. wniosła o zweryfikowanie decyzji organu I instancji pozbawiającej jej męża uprawnień kombatanckich. Podniosła, że mąż jej nie uczestniczył w walkach z reakcyjnym o podziemiem, a całe swoje życie zawodowe poświęcił służbie w organach MO na różnych stanowiskach, za co został wielokrotnie wyróżniony i odznaczony.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2011 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko podając, że we wniosku strona nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji własnej. Kierownik Urzędu ponownie podkreślił, że R.C. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu udziału w walkach przeciw "bandom reakcyjnego podziemia". Organ w odniesieniu do zarzutów odwołania powołując się na orzecznictwo NSA wskazał, że jakakolwiek działalność w organach ORMO i MO nie została przez ustawodawcę uznana za szczególną zasługę dla Polski i zaliczona do tytułów uzasadniających zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich.
Pismem z dnia 28 listopada 2011r. R.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
W skardze, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania podniósł argumenty zawarte uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie kwestionując ustalenia organu administracyjnego. Ponadto wskazał, że w czasie osobistych wizyt w Urzędzie jego żona wyjaśniała, że w czasie wojny skarżący brał bezpośredni udział w tych samych czynnościach organizacji AK, w której uczestniczyli członkowie jego rodziny – ojciec M.C. ps "[...]" z-ca dowódcy plutonu WSOP placówki "J." działającej w P. i siostra Z.C. działająca razem z nim w służbie sanitarnej podrejonu "J." – P. Dalej skarżący wyjaśnił, że działalność, którą w czasie wojny prowadził, a którą ze względu na okoliczności historyczne musiał zataić przed władzami, w jego ocenie stanowi podstawę do zachowania uprawnień kombatanckich w oparciu o inne przepisy ustawy. Jako dowód działalności członków jego rodziny, w której też, jak wskazał osobiście uczestniczył, skarżący załączył fragment publikacji pt "T." dotyczącej historii konspiracji i walki [...] Rejonu "H." P. Na koniec skarżący zarzucił, że organ w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie przeprowadził żadnych dowodów, które zweryfikowałyby prowadzenie przez niego działalności niepodległościowej.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniach obu decyzji, a odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślił, że podniesiona w skardze okoliczność udziału skarżącego w czynnościach organizacji Armii Krajowej nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowy, jak również skarżący nie powoływał się na działalność konspiracyjną zarówno w postępowaniu przed ZBoWiD jak i w toku prowadzonego przez Kierownika Urzędu postępowania weryfikacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wskazując, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i badając legalność zaskarżonej decyzji w takim zakresie, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie można podzielić zarzutów skargi, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7, 8, 77 i 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co uzasadniałoby jak domaga się skarżący uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji wobec niedostatecznego wyjaśnienia sprawy poprzez nieprzeprowadzenie, jak wskazuje skarżący żadnych czynności zweryfikowałyby prowadzenie przez niego działalności niepodległościowej.
Wbrew bowiem stanowisku skarżącego organ przeprowadził właściwie, zgodnie z regułami postępowania administracyjnego określonymi w kpa, postępowanie w sprawie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, jak zasadnie przyjął to Kierownik Urzędu, iż wobec skarżącego wypełniona została dyspozycja przepisu art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. 02 nr 42, poz. 371), a tym samym uzasadnione było pozbawienie go uprawnień kombatanckich.
Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury ze względu na jej istotne znaczenie w procesie realizacji prawa i wolności obywatelskich mieści się w treści zasady demokratycznego państwa prawnego wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. Konsekwencją tej zasady jest obowiązek organu orzekającego w niniejszej sprawie przestrzegania z jednej strony przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z drugiej zaś przepisów prawa materialnego. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa, będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji, [v. wyrok NSA z 17 10 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516].
Z kolei przepis art. 77 § 1 Kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zatem zobligowany do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie nasuwających się w sprawie wszystkich wątpliwości.
W sprawie niniejszej, w ocenie WSA Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie uchybił powyższemu. Nie ulega wątpliwości, że skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu udziału w walce z reakcyjnym podziemiem (bandami) w okresie od [...] lutego 1946r. do [...] grudnia 1947r. Zgodnie z art. 25 ust 1 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust. 2.
Ustawodawca dalej wskazał, co wynika z ust 2 pkt 2 w.w przepisu, iż pozbawia się uprawnień kombatanckich m,in osoby:
które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art.
4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Okoliczności, o których mowa w w. wymienionym przepisie strona nie wykazała.
W ocenie Sądu brak jest w sprawie zatem dowodów wskazujących na to, że skarżący zachował je z innych tytułów.
Postępowanie administracyjne, jak zasadnie przyjęły organy nie wykazało by skarżący prowadził działalność kombatancką bądź inną z nią równorzędną. W toku postępowania zarówno przed ZBoWiD jak i weryfikacyjnego prowadzonego z poszanowaniem reguły czynnego udziału strony w tym postępowaniu, skarżący w żadnym miejscu i na żadnym jego etapie nie powoływał się na jakakolwiek działalność konspiracyjną, a zarzuty podniesione dopiero w skardze jakoby działał wraz z członkami swojej rodziny – ojcem i siostrą w jak wskazał "czynnościach organizacji Armii Krajowej" nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wykazane dołączoną do skargi publikacją okoliczności działalności konspiracyjnej rodziny skarżącego- wyłącznie jego ojca i siostry, nie stanowią dowodu na taką działalność samego skarżącego zwłaszcza, że nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym w tym przesłanym z IPN między innymi wywiadzie z [...] sierpnia 1949r. dotyczącym działalności okupacyjnej i powojennej skarżącego oraz członków jego rodziny.
Materiał dowodowy, na który składają się również dokumenty dotyczące skarżącego w postępowaniu przed ZBoWiD, w tym deklaracja członkowska, dowodzi, iż sam skarżący wskazywał, wyłącznie że w okresie od 1946 do 1949 r., będąc członkiem ORMO brał udział w walkach zbrojnych z reakcyjnym podziemiem. Ubiegający się o członkostwo w ZBoWiD w żadnym punkcie nie wskazuje innego uczestnictwa w działalności okupacyjnej i powojennej aniżeli udział w organizacji ORMO i organach MO. Powyższe potwierdza również zaświadczenie Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie z 10 lipca 1984r. wystawione przez Naczelnika Wydziału Kadr, jak również dokumenty, o które organ rozpatrujący sprawę zwrócił się do IPN, a w szczególności Raport skarżącego z 10 maja 1984r do Szefa Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych, w którym szczegółowo opisuje swoją działalność powojenną jako członka ORMO w zakresie ujawniania rozpracowywania i likwidacji podziemnych organizacji politycznych.
W świetle powyższego przyjąć należy, iż Kierownik Urzędu prawidłowo zebrał dowody i przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności ustalenia czy wobec R.C. zachodzą przesłanki uzasadniające pozbawienie go uzyskanych na mocy uprzednio obowiązujących przepisów uprawnień kombatanckich.
W ocenie Sądu skoro zatem jak prawidłowo ustalił organ administracji jedynym tytułem na podstawie którego skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie była działalność w latach 1944-1956 w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej", zaskarżona decyzja, pozbawiająca zainteresowanego tych uprawnień, w świetle art. 25 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy odpowiada prawu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 7