Uzasadnienie
E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W..
W toku postępowania spółka została poinformowana przez sąd, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik, będący doradcą podatkowym, nie może, zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. 2016 poz. 794), występować w jej imieniu w niniejszej sprawie, albowiem nie mieści się ona w zakresie wskazanym ww. przepisami prawa. Stosowna informacja została przesłana również doradcy podatkowemu występującemu w imieniu skarżącej spółki.
Występujący w imieniu spółki członkowie zarządu podpisali skargę zgodnie z ujawnionym sposobem reprezentacji, a następnie ustanowiony został nowy pełnomocnik w osobie radcy prawnego.
Wyrokiem z 30 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki. Ustanowiony radca prawny w ustawowym terminie wniósł o sporządzenie i doręczeniu uzasadnienia tego wyroku. Wyrok wraz z uzasadnieniem odebrał 25 sierpnia 2016 r.
Trzynastego września 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona i podpisana przez występującego uprzednio w sprawie w imieniu spółki doradcę podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§2). Natomiast § 3 pkt 1 stanowi, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami.
Jednocześnie ustawa o doradztwie podatkowym w art. 2 ust. 1 stanowi, że czynności doradztwa podatkowego obejmują udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami (pkt 1), a także reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1 (pkt 4).
Przedmiotem niniejszej sprawy jest kara administracyjna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 471), nałożona w toku postępowania jedynie zleconego do prowadzenia organowi celnemu (art. 90 ust. 1 ww. ustawy). Nie ma ona charakteru obowiązku podatkowego ani celnego, o których mowa we wskazanych przepisach p.p.s.a i ustawy o doradztwie podatkowym.
W toku postępowania strona skarżąca była kilkukrotnie informowana, w odpowiedzi na przysyłane pisma podpisywane przez doradcę podatkowego, o tym, że w niniejszej sprawie nie może on występować w charakterze jej pełnomocnika. Nie zostało także w żaden sposób wskazane, że ww. doradca podatkowy jest także adwokatem, radcą prawnym lub inną osobą wskazaną w art. 175 § 2 p.p.s.a.
Stąd Sąd przyjął, że skarga kasacyjna wniesiona od wyroku z 30 czerwca 2016 r. została sporządzona i wniesiona przez osobę nieuprawnioną tj. doradcę podatkowego, występującego w imieniu spółki. Jest to wada skargi kasacyjnej niepodlegająca uzupełnieniu lub skorygowaniu w trybie art. 177a p.p.s.a..
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 p.p.s.a.