Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 27 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2549/15

Uzasadnienie

W dniu [...] maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynął wniosek M.W. (dalej: Skarżący, Strona), o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarowano w ramach pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne:

1. 1. w wariancie: 2.1 Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) działki rolne o łącznej powierzchni 7,00 ha, w tym:
2. • działkę [...] o powierzchni 4,50 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
3. • działkę [...] o powierzchni 0,50 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
4. • działkę [...] o powierzchni 2,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
5. 2. w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) działkę rolną [...] o powierzchni 6,24 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
6. 3. w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania) działki rolne o łącznej powierzchni 12,00 ha, w tym:
7. • działkę [...] o powierzchni 7,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
8. • działkę [...] o powierzchni 2,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...],
9. • działkę [...] o powierzchni 3,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr [...], oraz w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach działkę rolną [...] o powierzchni 6,24 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...].

W toku postępowania administracyjnego Skarżący dokonał zmian we wniosku w zakresie deklarowanej powierzchni działek objętych wnioskiem.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. (dalej: Kierownik Biura) decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 4.868,80 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) w wysokości 1.138,80 zł, do powierzchni 5,62 ha, wariant 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania) w wysokości 1.540,00 zł, do powierzchni 1,00 ha, pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach w wysokości 2.190,00 zł, do powierzchni 5,62 ha oraz odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania).

Powyższa decyzja została doręczona Stronie w dniu [...] czerwca 2014 r. Decyzja stała się ostateczna wobec nie wniesienia odwołania w przewidzianym prawem terminie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. (dalej: Dyrektor Oddziału) zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z dnia [...] maja 2014 r.

Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura z dnia [...] maja 2014 r.

Zdaniem Dyrektora Oddziału decyzja Kierownika Biura wydana została z rażącym naruszeniem art. 16 ust. 5 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) na 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE.L.2011.25.8 ze zm.; dalej: rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011) w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).

Dyrektor Oddziału wskazał na niespójność uzasadnienia decyzji Kierownika Biura z rozstrzygnięciem decyzji, w którym pominięto kwestię nałożenia sankcji wieloletnich, pomimo stwierdzenia różnicy przekraczającej 50 % pomiędzy powierzchnią obszaru zadeklarowanego we wniosku do płatności a powierzchnią obszaru zatwierdzonego dla danej grupy upraw.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L 2009. 316. 65 ze zm.; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009) po wygaśnięciu terminu składania pojedynczego wniosku, poszczególne działki rolne lub indywidualne uprawnienia do płatności można dodać do pojedynczego wniosku, pod warunkiem że przestrzegane są wymogi w ramach odnośnych systemów pomocy. Zmian dotyczących użytkowania lub systemu pomocy odnośnie do poszczególnych działek rolnych lub odnośnie do uprawnień do płatności zadeklarowanych w pojedynczym wniosku można dokonać na tych samych warunkach.

Zmiany mogą być składane najpóźniej do dnia 31 maja danego roku kalendarzowego. Jeśli natomiast właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki nie są dozwolone odnośnie do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości.

Prezes ARiMR wskazał, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie składania wniosków prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1 % za każdy dzień roboczy. Poprawki lub uzupełnienia wnoszone po terminie [...] czerwca uznaje się za niedopuszczalne (art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Z kolei z § 23 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) wynika, że wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy Prezes ARiMR stwierdził, że Skarżący w dniu [...] maja 2013 r., a więc w terminie zgodnym z terminem określonym w § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wystąpił z wnioskiem kontynuacyjnym o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował realizację pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 7,00 ha, w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 6,24 ha, w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 12,00 ha oraz pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone, w wariancie 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 6,24 ha.

Następnie w dniu [...] lipca 2013 r., a więc już po ostatecznym terminie składania zmian i poprawek do wniosków, wyznaczonym w art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, Skarżący złożył dokument zmiany, w którym dokonał zwiększenia powierzchni deklarowanej do płatności w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) z 7,00 ha na 17,84 ha będącej wynikiem zmiany uprawianych roślin na działkach rolnych [...] i [...], a ostatecznie w dniu [...] kwietnia 2014 r. powierzchnia w tym wariancie została przez Stronę określona na 17,80 ha.

Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, Kierownik Biura, wydając w dniu [...] maja 2014 r. decyzję Nr [...], w której przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 rażąco naruszył art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, bowiem do ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności uwzględnił dokumenty zmiany do wniosku złożone przez Stronę po dniu [...] czerwca 2013 r., to jest po ostatecznym terminie składania poprawek i zmian do wniosków wyznaczonym w ww. przepisie. Konsekwencją powyższego było przyznanie Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 również z rażącym naruszeniem § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] M.W. zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego zastosowanie i utrzymanie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r. mimo, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące jego stosowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, według norm przepisanych.

Zdaniem Skarżącego wady decyzji z [...] maja 2014 r. będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja Kierownika BP ARiMR o przyznaniu producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi wydana została bowiem w oparciu o właściwą podstawę prawną, po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku. Skarżący uważa, że skoro organ wniosek skontrolował, uznał i orzekł co do istoty, to miał on miał prawo przypuszczać, iż wydana decyzja była prawidłowa. Wynika to chociażby z zasady zaufania obywatela do organów państwa. Obywatel ma bowiem prawo zakładać i oczekiwać rzetelności i profesjonalizmu organów. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć założenie, że w każdej sytuacji i w każdym czasie powinien on liczyć się ze zmianą podjętego rozstrzygnięcia. To jednak byłoby nie do pogodzenia z obowiązującą zasadą stabilności decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał za zasadne uwzględnienie skargi.

Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta została decyzja Prezesa ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura przyznającej Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2013 r.

Na wstępie zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a. wyraża się w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty (v. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258).

Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przepis powyższy stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1. 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2. 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
4. 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5. 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6. 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7. 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Wśród przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 156 § 1 k.p.a. jest m. in. i ta na którą powołały się organy orzekające w trybie nieważnościowym. Chodzi mianowicie o wydanie w postępowaniu zwykłym decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)

Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, publ.: LEX nr 1145109 oraz z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10, publ.: LEX 1056/10). O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu nieuzasadnione jest stanowisko Prezesa ARiMR, że wydając decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej Kierownik Biura dopuścił się rażącego naruszenia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a w konsekwencji również rażącego naruszenia § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Należy przypomnieć, że zgodnie z § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. w terminie od 15 marca do 15 maja. Zatem wniosek skarżącego z [...] maja 2013 r., dotyczący płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., złożony został w wymaganym terminie. W art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 - który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 – określono sposób postępowania z wnioskami oraz poprawkami do wniosku złożonymi po wyznaczonym terminie. W art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wskazano, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych (...) złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2 (tj. po 31 maja danego roku kalendarzowego), prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1% za każdy dzień roboczy.

W przypadku natomiast opóźnienia w złożeniu wniosku lub poprawek do pojedynczego wniosku, które wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny (art. 23 ust. 1 w związku z ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). W tej sytuacji, jak trafnie stwierdził Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprawki złożone przez Skarżącego po dniu [...] czerwca 2013 r. nie powinny zostać uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku Skarżącego dotyczącego płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r.

W ocenie Sądu, powyższe i niesporne w sprawie okoliczności faktyczne oraz prawne, nie uzasadniają jednak stanowiska Prezesa ARiMR wskazującego na wydanie decyzji Kierownika Biura z [...] maja 2014 r. z rażącym naruszeniem art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a tym samym stwierdzenia nieważności decyzji tego organu. Podkreślić należy, że mające zastosowanie w sprawie przepisy unijne przewidywały - co do zasady - możliwość składania poprawek do wniosku o płatność rolnośrodowiskową aż do [...] czerwca 2013 r., a dopiero po tej dacie poprawki były niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, że organ nie był uprawniony do rozpatrzenia wniosku Skarżącego o płatność rolnośrodowiskową na 2013 r. Nie powinien jedynie uwzględnić poprawek Skarżącego wprowadzonych do wniosku po [...] czerwca 2013 r. Nie sposób zatem uznać, że decyzja Kierownika Biura z [...] maja 2014 r. rozstrzygająca co do zasadności wniosku Skarżącego została wydana wbrew wyraźnemu zakazowi ustanowionemu w przepisach prawa.

Treść rozstrzygnięcia decyzji Kierownika Biura nie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. O braku oczywistości naruszenia prawa, wskazanego przez Prezesa ARiMR, świadczy pośrednio również fakt, że Dyrektor Oddziału - będący organem wyspecjalizowanym w stosowaniu przepisów prawa krajowego jak i unijnego dotyczącego płatności rolnośrodowiskowych - pomimo analizowania wystąpienia w rozpatrywanej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie dostrzegł w ustalonym stanie faktycznym i prawnym wad kwalifikowanych jak wskazane przez Prezesa ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, decyzja Kierownika Biura z [...] maja 2014 r. nie narusza również w sposób rażący § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym wysokość płatności rolnośrodowiskowej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni działek rolnych.

Sąd nie podziela także stanowiska Dyrektor Oddziału, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura z [...] maja 2014 r. z powodu rażącego naruszenia naruszeniem art. 16 ust. 5 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, wyrażonego w decyzji tego organu z [...] stycznia 2015 r. Fakt nie zawarcia w osnowie decyzji Kierownika Biura rozstrzygnięcia o sankcjach wieloletnich, uregulowanych w art. 16 ust. 5 i 6 powyższego rozporządzenia unijnego, nie powinien być utożsamiany z brakiem rozstrzygnięcia uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji. W art. 107 § 1 k.p.a. wymienione zostały elementy decyzji, w tym rozstrzygnięcie decyzji nazywane również osnową decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak rozstrzygnięcia decyzji, w którym następuje konkretyzacja praw i obowiązków stron stanowi wadę kwalifikowaną oraz, że tylko decyzja zawierająca rozstrzygnięcie załatwia sprawę administracyjną co do istoty w całości lub w części - zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. Tymczasem oceniana decyzja rozstrzygnęła o zasadności wniosku skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. Zatem nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z powodu rażącego naruszenia prawa, wskazanego przez Dyrektora Oddziału w decyzji z [...] stycznia 2015 r.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji wyroku.