Uzasadnienie
Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, złożonym wraz ze skargą z 3 lipca 2008 r. – A.S. [...] wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 29 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę cudzoziemki z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego poprzez oznaczenie zaskarżonego aktu, czynności bądź bezczynności Rady do Spraw Uchodźców.
Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 5 grudnia 2008 r. – skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Z uwagi na to, iż zarówno we wniosku złożonym wraz ze skargą jak i we wniosku złożonym po odrzuceniu skargi nie wypełniła poszczególnych rubryk dotyczących jej stanu rodzinnego i majątkowego, została wezwana zarządzeniem z 9 grudnia 2008 r. do złożenia dodatkowego oświadczenia obrazującego jej sytuację materialną poprzez odpowiedź na konkretne pytania w terminie 7 dni pod rygorem ujemnych skutków prawnych.
Pismem z 15 grudnia 2008 r. wnioskodawczyni poinformowała, iż po śmierci męża korzysta z pomocy jego rodziny oraz dobrych ludzi, nie uzyskuje żadnego dochodu, posiada wprawdzie rachunek bankowy w [...], jednakże nie odbiera gromadzonych tam środków z tytułu emerytury.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Biorąc pod uwagę złożone przez cudzoziemkę oświadczenia uznać należało jej wnioski za zasługujące na uwzględnienie. Wnioskodawczyni wykazała, że jej sytuacja osobista i materialna jest trudna, co stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadniczy wpływ na zajęcie takiego stanowiska wywarła okoliczność, iż skarżąca nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Rozważając w powyższym kontekście charakter pomocy jaką uzyskuje od bliżej nie określonych osób trzecich, należało uznać, iż nie może być ona brana pod uwagę jako stałe źródło dochodów wnioskodawczyni. Niezależnie od tego, iż nie sposób wskazać obowiązku spoczywającego na osobie trzeciej do pomocy materialnej skarżącej, nie można uznać jej również za pomoc zorganizowaną, o określonej częstotliwości i stałej wysokości.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.