Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2007 r. T. N. wniosła aby KRUS nie zabierał jej całej renty [...] zł, lecz 25 % Skarżąca podkreśliła, że zadłużenie faktycznie spłaci, natomiast często bywa, że nie starcza jej na leki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek Skarżącej zawarty w piśmie procesowym z dnia 10 października 2007 r. Sąd potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja stwierdzająca uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie nakłada na Skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.
Jednocześnie Sąd zauważa, że także wniosek Skarżącej zgodnie z jego literalnym brzmieniem nie mógł być uwzględniony. Sąd nie ma kompetencji do zmniejszania kwoty potrąceń w postępowaniu egzekucyjnym.
Za tak postawioną tezą przemawia przede wszystkim wykładnia przepisu art. 61 § 3 zdanie trzecie p.p.s.a. Otóż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący może wnosić o wstrzymanie "aktów" wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykładnia językowa tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż ustawodawca w art. 61 § 3 zdanie trzecie celowo pominął użyte wcześniej (w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz 368) w podobnie brzmiącym przepisie słowo "czynności". Powoduje to, iż sąd administracyjny nie ma w obecnie obowiązującym stanie prawnym kompetencji do wstrzymywania "czynności dokonywanych w granicach danej sprawy, na podstawie art. 61 § 3, jeśli nie były one bezpośrednio zaskarżone do Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r, sygn. akt OZ 451/04, niepublik.)
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż Skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, iż czynności egzekucyjne prowadzone w granicach tej sprawy nie zostały bezpośrednio zaskarżone do sądu administracyjnego. Powoduje to, iż Sąd na podstawie powoływanego przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymać ani postępowania egzekucyjnego, ani czynności egzekucyjnych.
W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że powołane wyżej przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy od odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.