Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. V. B. wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: ppsa], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 §3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W powyższym piśmie wskazano, iż zaskarżona decyzja nakazuje cudzoziemcowi opuszczenie terytorium RP i jej wykonanie będzie prowadzić do daleko idącej ingerencji w życie rodzinne skarżącego. Strona wskazała, że wykonanie decyzji może prowadzić do naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tj. prawa do poszanowania życia rodzinnego oraz podkreśliła, że również małoletni ucierpią wskutek konieczności opuszczenia terytorium RP przez skarżącego.
Niewątpliwie, w ocenie Sądu, wykonanie tej decyzji przez zastosowanie się skarżącego do zobowiązania i opuszczenie terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi go osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a zatem i możliwości przedstawienia oraz wyjaśnienia okoliczności istotnych w jego ocenie dla sprawy, co w efekcie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa postanowił jak w sentencji.