Uzasadnienie
Skarżąca wniosła 19 września 2016 r. za pośrednictwem poczty skargę na wskazane w sentencji rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, wydane w trybie ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2016 poz. 217).
Wobec okoliczności, iż skarga nie została w sposób prawidłowy opłacona, brakło odpisu skargi dla organu, a załączona dokumentacja nie spełniała wymogów określonych w art. 61 ust. 3 ww. ustawy, stronę wezwano zarządzeniami z 5 października 2016 r. do uzupełnienia braków pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 17 października 2016 r.
Dwudziestego ósmego października 2016 r. do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo strony skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 wprowadza specjalny tryb zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanych na jej podstawie rozstrzygnięć. Art. 61 ust. 2 zdanie pierwsze wskazanej ustawy stanowi, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 61 ust. 3 wskazuje, że kompletna dokumentacja obejmuje wniosek o dofinansowanie projektu, informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3, wniesiony protest oraz informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca złożyła ww. dokumenty jedynie w kserokopiach i bez wniosku o dofinansowanie projektu. Ponadto skarga nie zawierała odpisu dla organu administracji oraz nie została opłacona.
Art. 61 ust. 6 ustawy stanowi, że wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust.
7. W przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 7).
Strona skarżąca została przez Sąd wezwana do uzupełnienia braków skargi, jednakże nie wykonała tego, nadsyłając oświadczenie o cofnięciu skargi. Z uwagi na zawarte w niej braki, skarga nie została jednak skutecznie wniesiona, zatem nie można jej cofnąć. Natomiast nieuzupełnienie braków prowadzi do zaistnienia opisanej powyżej sytuacji wskazanej w art. 61 ust. 6 ustawy i wypełnienia przesłanek do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.
Wobec wszystkich powyższych rozważań, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.