Uzasadnienie
J.K.(dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na opisane w komparycji rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny wniosku o dofinasowanie realizacji projektu.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818.), dalej: "u.z.p.p.r." w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednocześnie, jak stanowi art. 61 ust. 6 pkt 1 u.z.p.p.r., wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 6 listopada 2020 r. (urzędowe poświadczenie odbioru – k. 7 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 20 listopada 2020 r. Tymczasem skarga zamiast bezpośrednio do sądu został przesłana w dniu 20 listopada 2020 r. do organu. Jako adresata wskazano bowiem: "Minister Klimatu ul. Wawelska 52/54 00-922 Warszawa". Następnie, organ w dniu 11 grudnia 2020 r. (data nadania) przekazał skargę do tut. sądu. Wobec tego za datę wniesienia skargi uznać należy dzień przekazania jej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez organ, tj. 11 grudnia 2020 r. (koperta w której nadano przesyłkę zawierającą skargę – k. 19 akt sądowych). Czternastodniowy termin do wniesienia skargi został więc przekroczony, pomimo że Skarżąca została pouczona w zaskarżonym rozstrzygnięciu o trybie i terminie wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był – na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 1 u.z.p.p.r. – pozostawić skargę bez rozpatrzenia, o czym orzekł w sentencji postanowienia O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 64 u.z.p.r.