Uzasadnienie
S. Sp. z o.o. w S. reprezentowana przez adw. J.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] informujące o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W piśmie z dnia [...] października 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że w skardze z dnia [...] sierpnia 2014 r. w zakresie oznaczenia aktu omyłkowo zostało wskazane ww. pismo ARiMR z dnia [...] lipca 2014 r. Pełnomocnik zaznaczył, że przedmiotem skargi jest pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173), zwanej dalej "ustawa o wspieraniu", w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.
Jednocześnie zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego (art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu), na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.".
Z powyższego wynika, że aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z § 3 ww. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
W sytuacji gdy wymagane jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).
Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2014 r. znak: [...]. Właśnie to pismo stanowi bowiem akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Skarżąca spółka natomiast, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wyraźnie wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś - jak wyjaśniono powyżej - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Nadto należy zauważyć, iż piśmie z dnia [...] maja 2014 r. znajdowało się pouczenie, iż,,od niniejszego pisma wnioskodawcy przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...), po uprzednim wezwaniu na piśmie Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi na wezwanie nie udzielono, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa".
Z kolei w zaskarżonym piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] znajdowało się także pouczenie, które wyraźnie wskazywało, iż na podstawie art. 53 § 2 oraz art. 54 p.p.s.a od rozstrzygnięcia przesłanego pismem z dnia [...] maja 2014 r. dotyczącym odmowy przyznania pomocy przysługuje skarga do WSA w Warszawie, wnoszona za pośrednictwem organu. Pouczenie zawierało również informacje o sposobie, terminie i trybie wnoszenia skargi.
Pomimo tych pouczeń, skarżąca spółka wniosła skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2014 r. znak: [...], na które to pismo skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, co Sąd wykazał powyżej.
Odnosząc się do pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] października 2014 r. "prostującego" treść skargi w zakresie oznaczenia aktu podlegającego zaskarżeniu, Sąd podkreśla, że stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. elementem obligatoryjnym skargi jest wskazanie w jej treści zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Skarżący zatem winien precyzyjnie określić działanie albo zaniechanie organu administracji publicznej, które w jego ocenie miało charakter nielegalny. Wskazanie to – wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości – jest wiążące dla sądu administracyjnego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013 r., s. 337). Wskazanie zatem przez pełnomocnika strony skarżącej pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] jako pisma zaskarżonego, czyni ten akt przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym bardziej, że uzasadnienie skargi również odnosi się do tego pisma.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.