Uzasadnienie
- I. O. i Z. w P. "O." z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż kapitał zakładowy Instytutu wynosi 312.036,61 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 2.115.612,74 zł, natomiast wysokość zysku za ostatni rok obrotowy wyniosła 65.163,71 zł. Instytut wskazał, iż posiada siedem rachunków bankowych, zaś na czterech z nich zgromadzono środki pieniężne, odpowiednio w wysokości: 60,11 zł, 60,33 zł, 118,30 zł oraz 70,12 zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż Instytut nie osiąga żadnych dochodów, oszczędności, ani wolnych środków, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Instytutu, zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2014 r. wezwano go do udzielenia informacji oraz do złożenia określonych dokumentów.
Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. Instytut poinformował, iż uiścił wpis sądowy w wysokości 371 zł, co stało się możliwe z uwagi na poprawę jego sytuacji majątkowej w okresie ostatnich 2 miesięcy. Natomiast dodatkowe oświadczenie i żądane dokumenty nie zostały złożone w zakreślony terminie 7 dni.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek uznano, iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za jego uwzględnieniem.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskująca strona nie wykonała zarządzenia z dnia 5 grudnia 2014 r., którym została wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia.
Już tylko z tej przyczyny wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem Instytut nie przedstawił istotnych dla jego oceny dokumentów, wobec czego nie było możliwe dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi winien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczym.
Wskazać trzeba, iż ocena zasadności wniosku o prawo pomocy polega na dokonaniu porównania wysokości obciążeń finansowych w postępowaniu sądowym z rzeczywistymi możliwościami płatniczymi wnioskującej strony. Skoro wnioskująca nie udziela informacji w tym zakresie, to dokonanie takiego porównania staje się niemożliwe. W konsekwencji powoduje to, że wniosek podlega oddaleniu.
Powyższe stanowisko jest także prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II OZ 650/11 podkreślono, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż Instytut uiścił należny wpis od skargi, wobec czego uznać należało, iż posiada dostateczne środki na poniesienie kosztów postępowania, zważywszy na to, że na obecnym etapie nie ciążą na nim inne opłaty sądowe.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.