Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. skarżący – R. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2011 r., którym organ załatwił odmownie wniosek skarżącego o wyłączenie od udziału w postępowaniu administracyjnym pracownika organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Należy też wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W ocenie Sądu, zakwestionowane w rozpoznawanej skardze rozstrzygniecie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie należy do żadnej z wyżej wymienionych, zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. W szczególności nie jest to postanowienie, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie przepisu 123 § 1 w związku z art. 24 art. ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", w przedmiocie wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym pracownika organu. W pouczeniu dołączonym do tego postanowienia wskazano, że nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu takie stanowisko organu, co do możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w tym przedmiocie, jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie bowiem do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi, w tym zaś przypadku przepisy Kodeksu nie przewidują możliwości zaskarżenia orzeczenia.
Zauważyć również należy, iż postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 24 § 1 k.p.a. nie kończy też postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty. Dotyczy jedynie kwestii wynikłej w toku postępowania administracyjnego.
W sytuacji zaś, gdy dane postanowienie rozstrzyga jedynie określoną kwestię, wynikającą w toku postępowania i ustawodawca przesądza o braku możliwości jego zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, to nie zachodzi możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego (v. postanowienie NSA z 7 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 352/05, Lex Nr 197527).
W ocenie Sądu, postanowienia kwestionowanego niniejszą skargą nie można także zakwalifikować jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rozstrzygnięcia opisane w powołanym przepisie art. 3 § 2 pkt 4, musiałyby dotyczyć wprost wynikających z przepisów prawa uprawnień lub obowiązków strony, a w tym przypadku kwestionowane rozstrzygnięcie jednoznacznie odnosi się do sytuacji organu (a nie strony).
Kierując się powyżej poczynionymi uwagami, Sąd uznał, iż skarga na postanowienie o odmowie wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika organu jest niedopuszczalna.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.