Uzasadnienie
P. C. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł skargę na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Ministra Finansów w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek podniesiono, że w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji Skarżący będzie narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz będzie narażony na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków majątkowych. Należy pamiętać, że w zaskarżonej decyzji nakazuje się Stronie zwrot znacznej kwoty pieniędzy wraz z odsetkami. Tymczasem obecnie Skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na natychmiastową zapłatę tej należności.
We wniosku zaznaczono, że w przypadku wszczęcia egzekucji długu dojdzie do zajęcia wszystkich składników majątku Skarżącego, w tym przede wszystkim jego rachunków bankowych i jego ruchomości, co uniemożliwi prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej oraz uniemożliwi zarówno spłatę długu, stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, jak i wywiązywanie się z pozostałych zobowiązań. W konsekwencji należy liczyć się również z niewypłacalnością Skarżącego i możliwością ogłoszenia przez niego upadłości. W takim przypadku oczekiwanie na wydanie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie bezcelowe, ponieważ nawet ewentualne korzystne dla Skarżącego orzeczenie tego Sądu nie będzie już posiadało znaczenia. Istnieje zatem obawa, że przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący dozna poważnej szkody lub wystąpią trudne do odwrócenia skutki.
Zdaniem Strony, powyższe uzasadnia przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.
Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jego aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. W tym kontekście szczególny deficyt "uprawdopodobnienia" podnoszonych okoliczności zachodzi w przypadku twierdzenia, zgodnie z którym "w przypadku wszczęcia egzekucji długu dojdzie do zajęcia wszystkich składników majątku Skarżącego, w tym przede wszystkim jego rachunków bankowych i jego ruchomości". Teza ta wydaje się być mało prawdopodobna skoro kwota, do zwrócenia której zobowiązuje zaskarżona decyzja, wynosi 16.046,00 zł (należność główna). Przyjęcie takiego założenia wymaga skutecznego zaprezentowania sytuacji majątkowej Strony, a takiej próby w niniejszej sprawie nie podjęto.
Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego tj. konieczność zapłacenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji.
Reasumując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.