Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2010 r. R. B. i A. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].
Jednocześnie wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie skierowane było do R. B. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 9 lutego 2010 r. zwrócono się do A.B.- w związku z tym, że podpisał się pod skargą- czy występuje w sprawie:
- a) jako skarżący,
- b) czy też jako pełnomocnik skarżącej R. B.- a jeśli tak zwrócono się o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego podpisanego przez R. B.- w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia jego skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.ps.a.).
Jednocześnie A. B. został pouczony o treści art. 35 § 1 i art. 50 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. B. wyjaśnił, że w niniejszej sprawie występuje jako skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02).
Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50).
W przedmiotowej sprawie, skarżący A. B. nie wykazał istnienia po swojej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżonym postanowieniem. Ponadto zaskarżone postanowienie nie było do niego skierowane.
Mając zatem na uwadze, iż Skarżący nie miał interesu prawnego do wniesienia skargi, należało uznać, iż skarga A. B., z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna.
Jak zaznaczono powyżej, zaskarżone postanowienie zostało skierowane do R. B. i sprawa ze skargi wniesionej przez R. B. zostanie przez Sąd rozpoznana.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.