Uzasadnienie
S. z siedzibą w P. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju. Pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. Stowarzyszenie wniosło o wstrzymanie wykonania te decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że uchybienie, które stanowiło podstawę do wydania tej decyzji nie zostało popełnione. Na poparcie tego stanowiska Stowarzyszenie powołało się na pismo Ministerstwa Rozwoju z dnia 19 lipca 2012 r. określające zasady naliczania odsetek na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. Dalej Stowarzyszenie podniosło, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Zagrozi bowiem bieżącemu bytowi Stowarzyszenia, które utrzymuje się ze składek członkowskich, a w konsekwencji doprowadzi do jego likwidacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Objęcie strony ochroną tymczasową może nastąpić jedynie na jej wniosek co oznacza, że nie tylko musi stosowny wniosek złożyć, ale i uprawdopodobnić istnienie okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Wskazana instytucja ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zaistniały ww. przesłanki.
Wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został właściwie uzasadniony. W judykaturze utrwalony jest zaś pogląd, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania. Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Oznacza to, że wobec braku jakiegokolwiek umotywowania przez Skarżącego swojego wniosku, Sąd nie ma możliwości rozpoznać go merytorycznie.
W rozpoznawanym przypadku skarżące Stowarzyszenie, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, ograniczyło się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi jego bieżącemu bytowi, a w konsekwencji doprowadzić może do jego likwidacji. Przy tego rodzaju argumentacji konieczne było dołączenie do wniosku danych o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla jego majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy (w szczególności wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków). W niniejszej sprawie Skarżące Stowarzyszenie na poparcie swojego wniosku nie przedstawiło żadnych tego rodzaju dokumentów.
Uznać zatem należy, iż nie wykazało, że nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem Skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.