Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej B. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym w zakresie ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został M. D. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 9 marca 2015 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
Wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Rozpoznając wniosek należało zwarzyć co następuje:
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 490).
Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. 240 zł.
Jednocześnie stosowanie do treści § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia, kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.