Uzasadnienie
R. D. wnosząc skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2008. wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 3 listopada 2008 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia radcy prawnego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, mieszka w N. i nie ma prawa wjazdu do Polski, nie posiada stałej pracy. Utrzymuje się z dochodów z pracy dorywczej w wysokości ok. 150 EURO. Oświadczył, iż bezpłatnie korzysta z posiłków oraz mieszkania o pow. 12 m2. Koszty leczenia pokrywa z własnych dochodów. Ponadto wyjaśnił, iż nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 5 listopada 2008 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu 24 listopada 2008 r. (data wpływu do Sądu) skarżący nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym podał, iż od 1999r. żyje z żoną w separacji, gdyż przez [...] lat odbywał karę pozbawienia wolności. Po opuszczeniu Polski żona użyczyła skarżącemu piwnicę, z której nie korzystała i tam do tej pory mieszka. Czynsz jaki obecnie uiszcza żona jak i jej dochody nie są mu znane. Wnioskodawca wskazał, iż posiada dwóch synów, jednak ze względu na brak dochodów nie łoży na ich utrzymanie. Wyjaśnił, iż nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz, iż za rok 2007 nie zapłacił podatku od dochodu.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym określa art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. W myśl art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a, może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę jego sytuację rodzinną, majątkową oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez skarżącego wynosi obecnie do ok. 150 EURO i pozwala wyłącznie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych w obecnym miejscu zamieszkania. Przy rozpoznawaniu wniosku wzięto również pod uwagę, iż skarżący w dużej mierze korzysta z pomocy innych osób, które zapewniają mu mieszkanie i wyżywienie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.