Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), art. 20 ustawy z dnia27 czerwca 2003 r. o utworzeniu wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137,poz.1302), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U. nr 111, poz. 1290) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne wg [...] Nr [...] z dnia [...] października 2000 r. za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła w stosunku do albumów fotograficznych typu MM oraz nazwy towaru w stosunku do wszystkich towarów objętych SAD i orzekł określając dla albumów typu MM kod PCN 3926 90 91 0, stawkę celną 16,4% i określił podatek od towarów i usług w nowej wysokości.
Stan faktyczny sprawy był następujący:
Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z [...] października 2000 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym albumy fotograficzne typu SA i MM zgłoszone przez Stronę wg kodu PCN 4820 50 00 0 ze stawką celną preferencyjną w wysokości 7,2 %. Do zgłoszenia załączono dwie kopie świadectw pochodzenia na druku FORM A z dnia [...] września 2000 r. r. [...] i z dnia [...] sierpnia 20000 r. nr [...] w których w polu oznaczonym cyfrą "8" wpisano odpowiednio "W" 4820. Po wszczęciu z urzędu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wskazaną wyżej decyzją uznał zgłoszenie celne zawarte w w/w JDA SAD za nieprawidłowe w wyżej opisanym zakresie i w tym zakresie orzekł ponownie.
Po rozpatrzeniu odwołania Strony Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej ustalił, iż przedmiotem importu były między innymi albumy fotograficzne o symbolach MM, kieszeniowe, których wkład został wykonany z tworzywa sztucznego (karty z tworzywa sztucznego PCV, osłonki z folii z tworzywa sztucznego PCV), oprawione w okładkę sztywną wykonaną z papieru. Stan towaru został ustalony m.in. na podstawie: faktury, katalogu reklamowego firmy "(...) sp. z o.o., informacji od producenta dotyczących metod produkcji wkładów do albumów fotograficznych, próbek importowanych towarów, wyjaśnień uzyskanych od Strony odnośnie importowanych albumów. Dyrektor Izby Celnej ustosunkowując się do kwestii spornej jaką jest klasyfikacja taryfowa albumów stwierdził, że Skarżący zgłosił przedmiotowe albumy do odprawy celnej, deklarując kod PCN 4820 50 00 0, natomiast organy celne uznały, iż prawidłowym kodem do zaklasyfikowania importowanych towarów jest kod PCN 3926 90 91 0 albowiem pozycja 4820 taryfy celnej, wskazana przez Skarżącego w zgłoszeniu celnym, obejmuje "rejestry, księgi rachunkowe, notesy, zeszyty, księgi zamówień, kwitariusze, bloki listowe, terminarze, pamiętniki i podobne wyroby, bloki brudnopisowe, bibuły, skoroszyty (z kartkami do wyjmowania lub inne), teczki, okładki do akt, formularze urzędowe, przekładane komplety z kalką do pisania i inne materiały piśmienne z papieru i tektury; albumy na próbki lub do kolekcji i okładki książek, z papieru lub tektury".
W ocenie organów celnych, wyrażonej w zaskarżonych decyzjach, brzmienie pozycji 4820 taryfy celnej jednoznacznie określa rodzaj surowca, z jakiego wykonane są m.in. albumy na próbki lub do kolekcji objęte tą pozycją. Są to towary z papieru lub tektury. Dlatego też organy celne uznały, że sporne albumy należy klasyfikować do pozycji 3926 taryfy celnej właściwej dla "pozostałych artykułów z tworzyw sztucznych oraz artykułów z innych materiałów" (kod PCN 3926 90 91 0).
Ponadto organ celny II instancji dla wskazał, że Minister Finansów na wniosek firmy [...] sp. z o.o. wydał wiążącą informację taryfową (WIT), w której albumy typu MM zaklasyfikował do kodu PCN 3926 90 91 0.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2003 r,(która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 5 stycznia 2004 r.) oraz w Załączniku do protokołu rozprawy z dnia 02.03.2005 r. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organów celnych kosztów postępowania sądowego. Decyzjom organów celnych zarzucono naruszenie przepisów:
- 1. art.120, 121, 122, 180, 187§1, 191, 192 Ordynacji podatkowej, między innymi poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do dowodów dostarczonych przez stroną oraz do podniesionych przez stronę zarzutów świadczących, że zastosowana przez stronę klasyfikacja była uznawana przez organy celne od 1997 r. oraz niep powołanie się na konkretny przepis prawa lub opinię klasyfikacyjną Światowej Organizacji Celnej uzasadniającą zmianę klasyfikacji, co podważa zaufanie strony do organów administracji i budzi wątpliwości co do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- 2. art. 65§4 oraz art. 13 § 1, §5 i §7 w zw. z art.85 §1 ustawy Kodeks celny oraz rozporządzenia RM z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej przy ustalaniu klasyfikacji towarowej importowanego towaru, wobec naruszenia zasad określania cła od importowanych towarów ustalonych przepisami prawa celnego,
- 3. art.11 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11,poz.50 z póź.zm.) poprzez niedopełnienie przez organ celny obowiązków wynikających z tego przepisu,
- 4. art.65§4 i 5 oraz art.244 pkt 3 kodeksu celnego i art..120 i 233§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji po wygaśnięciu długu celnego,
- 5. naruszenie przepisów § 18 i 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. Nr 134, poz.886).
Skarżąca podniosła, iż zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej (tom II st. 986, tom V str. 2312) kod PCN 4820 50 00 0 obejmuje albumy na próbki lub do kolekcji, np. znaczków pocztowych, fotografii (wykonane z papieru lub kartonu). Albumy mogą być oprawione w materiały inne niż papier, np. skóry wyprawione, tworzywa sztuczne lub materiały włókiennicze. Mogą również posiadać wzmocnienia lub wyposażenie z metalu, tworzyw sztucznych itd. Klasyfikacja luźnych arkuszy do albumów fotograficznych nie ma w ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie znaczenia, ponieważ przedmiotem importu były kompletne albumy fotograficzne a nie luźne karty do albumów. O specyfice wyrobu, jakim jest album na fotografię, decyduje jego funkcja oraz technologia wykonania okładki. Niejednokrotnie okładki są droższe niż wkłady z tworzywa sztucznego w nich umieszczone, ze względu na koszty użytych do ich produkcji materiałów a także ze względu na opłaty za prawa do reprodukcji i rozpowszechniania użytych wzorów lub koszty wytworzenia tych wzorów.
Posługując się regułami 1 i 3a i 3 c Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), jedyną pozycją w taryfie celnej, opisującą importowany towar jest pozycja 4820, która obejmuje albumy na próbki lub do kolekcji. Pozycja 4820 jest ściślejsza, ponieważ precyzyjniej opisuje materiał, z którego wykonany jest produkt, oraz dodatkowo podaje funkcję tego produktu. W żadnej innej pozycji taryfy celnej nie zostały wymienione albumy do kolekcji. Ponadto koszt produkcji okładki jest znacznie wyższy od kosztów całego albumu, to także przesądza o tym, że to okładka decyduje o zasadniczym charakterze albumu.
Odnosząc się do nie uznania przez organy celne za prawidłowe Świadectw pochodzenia towarów Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organy celne zasady zaufania do organów państwa w związku z nie zakwestionowaniem tych świadectw w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego, co naraziło skarżącą na straty w wyniku naliczenia odsetek wyrównawczych.
Ponadto Skarżąca podniosła, że decyzja organu celnego II instancji została wydana po wygaśnięciu długu celnego na skutek przedawnienia.
Odnośnie naliczenia podatku VAT skarżąca podniosła, że organ celny jako płatnik tego podatku był zobowiązany do sprawdzenia kwoty podatku wskazanego przez stronę w zgłoszeniu celnym, uprzednio weryfikując w tym celu wartość celną towarów i zastosowanie prawidłowej stawki celnej z uwzględnieniem pochodzenia towarów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy do rozpoznania sprawy z mocy art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) zważył, co następuje:
Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, a zatem ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest przede wszystkim klasyfikacja taryfowa albumów fotograficznych typu MM, których wkład został wykonany z arkuszy z tworzywa sztucznego, oprawionych w okładkę wykonaną z papieru i/lub tektury. Stan faktyczny importowanego towaru jest w sprawie bezsporny.
Organy celne zaklasyfikowały sporne albumy do kodu PCN 3926 90 91 0 obejmującego pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych wyprodukowane z arkusza. Klasyfikacji dokonano posługując się brzmieniem reguły 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą "do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej.(..) należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania". Album został wykonany z różnych materiałów: okładka - z tektury i papieru oraz wkłady na zdjęcia - z tworzywa sztucznego.
Sąd podziela zaprezentowane w decyzjach stanowisko organów celnych, iż decydującą częścią składową albumu fotograficznego są wkłady, w których umieszczane są zdjęcia. To one decydują o zasadniczym charakterze wyrobu. Podstawową funkcją albumu jest kolekcjonowanie zdjęć. Okładka stanowi jedynie oprawę albumu, zabezpiecza fotografie przed zniszczeniem. Niewątpliwie dla nabywcy okładka, jej trwałość, estetyka, surowiec z jakiego jest wykonana, mają istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji o zakupie albumu, wpływają także na cenę produktu. Nie zmienia to jednak faktu, że albumy kupowane są ze względu na możliwość przechowywania w nich fotografii. Dlatego też wartość okładki oraz jej walory nie mogą przesądzać o klasyfikacji taryfowej albumu.
Proponowana przez skarżącego pozycja 4820 nie jest właściwa. Pozycja ta obejmuje "rejestry, księgi rachunkowe, notesy, zeszyty, księgi zamówień, kwitariusze, bloki listowe, terminarze, pamiętniki i podobne wyroby, bloki brudnopisowe, bibuły, skoroszyty (z kartkami do wyjmowania lub inne), teczki, okładki do akt, formularze urzędowe, przekładane komplety z kalką do pisania i inne materiały piśmienne z papieru i tektury; albumy na próbki lub do kolekcji i okładki książek, z papieru lub tektury". Do tej pozycji mogą więc być zaklasyfikowane wyłącznie albumy do zdjęć wykonane z papieru lub tektury. Rację mają organy celne wywodząc, że z papieru lub tektury muszą być wykonane karty albumu, czyli wkłady na zdjęcia. Taką interpretację potwierdzają Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu. Zgodnie z treścią Not (Wyjaśnienia do Taryfy celnej, t. II str. 986), artykuły objęte pozycją 4820 mogą być oprawione w materiały inne niż papier (np. skóry wyprawione, tworzywa sztuczne lub materiały włókiennicze).
Dotyczy to wyłącznie oprawy, a nie wkładów. Gdyby przyjąć, jak twierdzi skarżący, że wkłady także mogą być wykonane z innego materiału niż papier (w tym wypadku z tworzywa sztucznego), oznaczałoby to, że do pozycji, do której taryfikowane mogą być towary wyprodukowane z surowca jakim jest papier lub tektura, można taryfikować produkty, które w swoim składzie w ogóle nie zawierają tego surowca.
Fakt prawidłowego zastosowania przez organy celne do albumów typu MM kodu PCN 3926 90 91 0 został dodatkowo potwierdzony przez Ministra Finansów, który na wniosek firmy (..) sp. z o.o. wydał wiążącą informację taryfową (WIT), w której albumy tego typu zaklasyfikował do kodu PCN 3926 90 91 0.
Przyjmowanie przez organ celny zgłoszeń celnych klasyfikujących towar do niewłaściwego kodu taryfy celnej nie może powodować, iż przy kolejnych odprawach organ ten nie może dokonać właściwej, zgodnej z przepisami prawa celnego klasyfikacji tego samego towaru. Należy zauważyć, iż od 1 stycznia 1998 r. tj. z dniem wejścia w życie Kodeksu celnego zgłoszenie celne jest deklaracją zgłaszającego, który odpowiada za prawidłowość wszystkich elementów tej deklaracji. Jeśli organ celny po weryfikacji zgłoszenia celnego stwierdzi, że przepisy celne zostały zastosowane nieprawidłowo, zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 3 Kodeksu celnego).
W ocenie Sądu niezasadne w niniejszej sprawie - w odniesieniu do albumów fotograficznych typu MM - są zarzuty skargi dotyczące zakwestionowania przez organy celne świadectw pochodzenia towarów dopiero na etapie obecnego postępowania, a nie w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne ma charakter deklaracji, a organ celny nie ma obowiązku automatycznego jego weryfikowania. Organ celny przyjmuje zgłoszenie celne jeżeli spełnia ono wymogi formalne, co miało miejsce w niniejszej sprawie, co jednak nie przesądza o prawidłowości dokonanego przez stronę zgłoszenia celnego. Kontrola zgłoszenia celnego może być dokonana w terminie 3 lat od jego przyjęcia.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że przepis § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. Nr 134, poz.886) określa wymogi sporządzania świadectw Form A jednoznacznie, w pkt. 10, stanowiąc, iż w polu 8 dla produktów całkowicie uzyskanych wpisuje się literę P a dla produktów poddanych wystarczającej obróbce lub przetworzeniu – literę W i pozycję towaru według nomenklatury HS. Ponieważ w sprawie niniejszej organy celne prawidłowo dokonały zmiany klasyfikacji taryfowej dla albumów fotograficznych o symbolu MM z kodu 4820 50 00 0 na kod 3926 90 91 0 powstała sytuacja, w której sporne świadectwa nie mogą mieć zastosowania. Pochodzenie produktów objętych tymi świadectwami zostało bowiem ustalone według reguł pochodzenia obowiązujących dla towarów klasyfikowanych do niewłaściwego kodu 4820 HS a nie do prawidłowego kodu 3926 HS.
Dla produktów kfasyfikowanych do kodu 4820 HS nie ustanowiono reguł szczegółowych, co oznacza, że ma w tym przypadku zastosowanie reguła zmiany pozycji taryfowej (wytworzony produkt finalny- album jest klasyfikowany w innej pozycji niż pozycje obejmujące materiały użyte do jego wytworzenia). Natomiast dla produktów objętych kodem HS 3926 reguła pochodzenia podana w kolumnie 3 zał. nr 1 do w/w rozporządzenia stanowi, że wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie może przekraczać 50% ceny [...]...] produktu. Analiza zapisów ww. reguł pochodzenia prowadzi do wniosku, że reguła pochodzenia dla towaru o kodzie 3926 jest bardziej restrykcyjna i spełnienie warunku dotyczącego procesu wytwarzania (ograniczone 50% limitem użycia materiałów niepochodzących) jest trudniejsze niż w przypadku reguły dla towaru objętego kodem 4820 HS.
Sąd podzielił pogląd organów celnych, zgodnie z którym że ten sam produkt, który uzyskał pochodzenie kraju wytwarzania przy zastosowaniu reguły dla towaru z pozycji 4820 może nie być uznany za towar pochodzący przy zastosowaniu reguły wartościowej dla towaru z pozycji 3926, która nabycie pochodzenia kraju wywarzania uzależnia od spełnienia zupełnie innych warunków.
Sąd nie podzielił stanowiska strony w sprawie naruszenia przez organy celne przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. Nr 134, poz.886) poprzez nie odniesienie się do przepisów §28 i 18 rozporządzenia. W ocenie sądu nie istniały żadne przesłanki wskazujące na popełnienie oczywistych omyłek pisarskich przy wypełnianiu świadectw pochodzenia czy też drobnych niezgodności między informacjami podanymi na świadectwach pochodzenia i dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym. Świadectwa pochodzenia zostały wystawione prawidłowo dla towarów o wskazanym w nich kodzie PCN, brak było natomiast podstaw do zastosowania ich dla towarów o innym kodzie PCN, co organy celne wyczerpująco uzasadniły.
Natomiast przepis §18 ww. rozporządzenia w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ dotyczy towarów, które przed sprzedażą w celu ich przywozu do Polski były przeznaczone na wystawę w kraju innym niż kraj korzystający lub Polska.
Nie zasadny jest zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia przez organy celne przepisów o podatku VAT. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31.08.2003 r. obliczanie podatków dokonywane przez urzędy celne stanowiło wyłącznie czynność materialno- techniczną, a administracja celna występowała w roli płatnika podatków. Zgodnie z art.11 b ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11,poz.50 z późn. zm.) do dnia 31.08.2003 r. podatnik kwestionujący obliczenie podatku z tytułu importu miał prawo wystąpić do właściwego dla niego organu podatkowego z żądaniem wydania właściwej decyzji. W związku ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.
Nr 137,poz.1302) organy celne uzyskały status organów podatkowych. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług... w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji " Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. " Przepis ten wprost nakłada na naczelnika urzędu celnego obowiązek ponownego określenia kwoty podatków, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego zostanie ustalone, że poprzednio ustalone kwoty podatków są nieprawidłowe.
Błędny jest zarzut wydania przez organ II instancji decyzji po wygaśnięciu długu celnego na skutek przedawnienia. Powołany przez stronę przepis art. 65 § 5 Kodeksu celnego nie jest przepisem dot. przedawnienia długu celnego. Przepis ten stanowi, że decyzja korygująca zgłoszenie celne w trybie art. 65 § 4 tej ustawy nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...] października 2000 r. wydana została [...] października 2003 r. i doręczona importerowi 10 października 2003r., a więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu.
Natomiast decyzja organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r. była wyrazem instancyjnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji i utrzymując tę decyzję w mocy nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji. W konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Przedawnienie długu celnego, w wyniku którego dług celny wygasa jest uregulowane jest w art.242 kodeksu celnego, zgodnie z tym przepisem dług celny wygada po upływie 5 lat od daty jego zarejestrowania.
Sąd podzielił natomiast co do zasady zarzut skarżącej dotyczący braku podstaw do obciążenia jej obowiązkiem zapłaty odsetek wyrównawczych. Organy celne rozważyły zagadnienie wystąpienia w sprawie przesłanek do odstąpienia od nałożenia na skarżącą obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych i stwierdziły, że przesłanki takie w niniejszej sprawie nie zostały przez stronę wykazane.
Natomiast w ocenie sądu działania podejmowane przez stronę w celu ustalenia właściwego kodu PCN dla albumów oraz okoliczności przedstawione przez stronę w celu uzasadnienia stosowania przez nią kodu PCN 4820 50 00 0 (w szczególności uzyskanie wyjaśnień z GUC, wieloletnie stosowanie kodu 4820 50) są okolicznościami wskazującymi, że wskazanie niewłaściwego kodu PCN dla albumów typu MM nie było wynikiem zaniedbania ani też świadomego działania skarżącego, co uzasadnia odstąpienie od pobierania odsetek wyrównawczych.
W konsekwencji, decyzje organów celnych obydwu instancji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych podlegają uchyleniu na podstawie przepisów art. 145 § 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W oparciu o przepis art. 152 powołanego prawa Sąd stwierdził, iż w uchylonej części zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił jako niezasadną wskazując jako podstawę przepis art. 151 prawa o postępowaniu. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 206 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.