Uzasadnienie
J. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Strona podniosła, iż ma świadomość, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność ustalenia przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego kolejnego harmonogramu spłaty rat, jednakże w zaistniałej sytuacji, która może zaowocować wszczęciem egzekucji administracyjnej, jedynie wstrzymanie wykonania może uchronić Skarżącą przed szkodą, która polegałaby na tym, iż Strona nie byłaby w stanie utrzymać siebie bez uszczerbku dla prowadzonego przez nią gospodarstwa domowego.
Do skargi zostały dołączone zostały dokumenty finansowe, z których wynika, iż w okresie styczeń-październik 2015 r. prowadzona przez Skarżącą apteka "[...]" przyniosła zysk w kwocie [...] zł (k. 8 akt sądowych), zaś apteka "[...]" [...] zł (k. 9 akt sądowych), przy czym w drugim przypadku na dokumencie znajduje się ręczny dopisek, który stanowi, iż dochód wyniósł 50 % ww. kwoty, tj. [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższej regulacji należy podkreślić, że Strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188).
Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca uzasadniła swój wniosek bardzo lakonicznie, poprzestając zaledwie na 1) wskazaniu, iż wykonanie decyzji może spowodować, iż nie będzie ona w stanie utrzymać się, bez uszczerbku dla prowadzonego gospodarstwa domowego;
2) przekazaniu Sądowi dokumentów finansowych, z których wynika, iż w okresie styczeń-październik 2015 r. prowadzone przez Stronę apteki przynosiły stosunkowo niewielkie zyski. W praktyce uniemożliwia to Sądowi dokonanie oceny merytorycznej wniosku w celu ustalenia, czy wykonanie decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Jak wskazuje ww. orzecznictwo, obowiązek wykazania zagrożeń związanych z wykonalnością zaskarżonego aktu jest obowiązkiem strony. W niniejszej sprawie Skarżąca nie uzasadniła wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej należycie, poprzestając jedynie na oświadczeniu o możliwym uszczerbku finansowym i przesłaniu dwóch dokumentów księgowych. Sąd nie może sam podejmować działalności w celu "usprawiedliwienia" wniosku Strony. Ciążący na niej obowiązek wykazania określonych faktów i twierdzeń na poparcie swego wniosku nie został w niniejszej sprawie zrealizowany.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.