Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowego "[...]" sp. z o.o. w [...], dalej "skarżąca" lub "spółka", wniosła za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] października 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
W dniu 17 stycznia 2014 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków majątkowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest jedną z 80 decyzji określających skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów. W związku powstałymi zaległościami podatkowymi organy celne wydały decyzję o zabezpieczeniu na majątku skarżącej wykonania zobowiązania podatkowego w wysokości 918.925 zł. Konsekwencją wydania decyzji zabezpieczającej było wpisanie hipoteki przymusowej na dwóch nieruchomościach należących do skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że opłaciła zobowiązania podatkowe określone w 76 decyzjach podatkowych obawiając się wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co oznaczało by niekontrolowane zajęcie jej środków i majątku oraz mogłoby skutkować utratą płynności finansowej i bankructwem.
Środki na wpłatę podatku tj. 1.218.622 zł, skarżąca pozyskała z dwóch kredytów zaciągniętych na ten cel oraz pożyczki od udziałowca. Konsekwencją wpłaty było zmniejszenie kwoty zabezpieczenia do 50.434 zł. Wskazana kwota obejmuje zobowiązania podatkowe określone w czterech decyzjach, w tym decyzji stanowiącej przedmiot rozpoznawanej sprawy. Skarżąca argumentowała, że nie jest w stanie uregulować pozostałej kwoty zaległości podatkowej, ponieważ nie ma możliwości pozyskania dalszych środków pieniężnych, zarówno ze źródeł zewnętrznych (np. kredyty bankowe) jak i wewnętrznych, ze względu na konieczność zachowania płynności finansowej, do czego jest niezbędne posiadanie wolnych środków pieniężnych. Podkreśliła, że wszczęcia egzekucji może spowodować opóźnienia w realizacji innych zobowiązań skarżącej, w tym zobowiązań publicznoprawnych. W konsekwencji skarżąca może zostać zmuszona zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości, co spowoduje również negatywne skutki społeczne (utrata miejsc pracy – skarżąca zatrudnia 23 osoby).
Skarżąca wskazała również, że posiada majątek, który w pełni gwarantuje w przyszłości spłatę zobowiązań. W skład majątku trwałego wchodzą dwie nieruchomości o wartości szacunkowej 4.655.000 zł, a więc znacznie przekraczającej wysokość wpisanych hipotek. Podkreśliła, że wstrzymanie egzekucji nie wiąże się z zagrożeniem interesów Skarbu Państwa, ponieważ skarżąca posiada majątek wystarczający do pokrycia zobowiązań podatkowych, a dotychczasowa postawa właścicieli spółki (spłata 95% zaległości) daje rękojmię wykonania zobowiązań.
W dniu 24 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym podtrzymała argumenty wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i załączyła dokumenty potwierdzających zasadność wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą Dyrektor Izby Celnej określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w wysokości 12.218 zł, ale został wniesiony również w związku z kontrolami podatkowymi przeprowadzonymi wobec skarżącej, wynikiem których było wydanie około 80 decyzji określających zobowiązania w podatku akcyzowym na łączną kwotę przekraczająca 900.000 zł.
W ocenie Sądu argumenty spółki uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie skarżąca zwróciła uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci ograniczenia lub likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty miejsc pracy przez 23 zatrudnione w spółce osoby. W ocenie Sądu obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania trzech innych decyzji podatkowych (łącznie około 68.000 zł) może doprowadzić do zachwiania sytuacji finansowej skarżącej spółki, co może skutkować koniecznością jej postawienia w stan upadłości. Podzielić należy obawy skarżącej, że ewentualne prowadzenie egzekucji spowoduje niewypłacalność, jak również brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań oraz spłaty długu. Podkreślić należy, że skarżąca spłaciła zaległości podatkowe w wysokości około 1.218.622 zł określone w kilkudziesięciu decyzjach podatkowych, co wiązało się z koniecznością zaciągnięcia dwóch kredytów bankowych i zawarcia umowy pożyczki.
Biorąc pod uwagę to, że strona musi na bieżąco prowadzić działalność gospodarczą, wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę. Zatem spełniona została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.