Uzasadnienie
J. U. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawca wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, posiada mieszkanie o pow. 35 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż nie uzyskuje dochodów, natomiast jego żona otrzymuje rentę chorobową w wysokości 817,23 zł miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż utrzymuje się z renty żony w wysokości 800 zł, nie posiada żadnego majątku przedstawiającego wartość handlową.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 23 lipca 2015 r. wyjaśnił, iż jest osobą bezrobotną, nie jest jednak zarejestrowany w tym charakterze, nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada rachunku bankowego, oszczędności pieniężnych ani samochodu. Wnioskodawca przedstawił również wydatki swoje i żony związane z niezbędnym utrzymaniem.
Pismem z dnia 29 lipca 2015 r. wnioskodawca uzupełnił dodatkowe oświadczenie przedkładając decyzję z dnia 10 marca 2014 r. o wysokości renty żony w kwocie 817,23 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wzięto pod uwagę, iż wraz z żoną utrzymuje się z niewielkiej renty (w wysokości 817,23 zł), która w całości pożytkowana jest na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem, a co najmniej nie pozwala na czynienie oszczędności na koszty sądowe. Nadto należało mieć na uwadze, iż wnioskodawca nie posiada majątku o znacznej wartości, zasobów pieniężnych ani oszczędności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.