Uzasadnienie
K. G. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wystąpił z wnioskiem – uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 4 grudnia 2008 r. – o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku oraz oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z matką, [...]. Nie posiada oszczędności pieniężnych, przedmiotów wartościowych. Do czasu uregulowania własności nie jest w stanie wskazać składników posiadanych nieruchomości rolnych. Jedynym dochodem i źródłem utrzymania skarżącego jest emerytura matki z KRUS w wysokości 724 zł brutto.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem nie posiada on wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia ta okoliczność, iż jedyne źródło dochodów rodziny wnioskodawcy stanowi świadczenie emerytalne jego matki, którego wysokość pozwala właściwie tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dwóch osób. Ponadto skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie również inne skargi, wobec czego łączna wysokość ciążących na nim opłat sądowych znacznie przekracza jego możliwości majątkowe. Uznać zatem należało, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.