Uzasadnienie
Pismem z 15 czerwca 2015 r., które do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło w dniu 16 czerwca 2015 r., W. S. (dalej: strona lub skarżący) wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 545/14. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę strony na postanowienie Ministra Finansów z... grudnia 2013 r., nr... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2006r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podniósł, że zarówno jemu jak i ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi nie zostało doręczone zawiadomienie o terminie rozprawy. Wyjaśnił, że zawiadomienie dla niego wysłane zostało na nieaktualny adres, aktualny adres był sądowi znany. Natomiast adw. G. A. nie zostało doręczone, przed terminem sprawy zawiadomienie, że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu w sprawie V SA/Wa 545/14. Wyjaśnił, że zawiadomił on ustanowionego adwokata o pełnomocnictwie w sprawie w dniu 5 grudnia 2014r., po otrzymaniu w tym dniu informacji z Okręgowej Rady Adwokackiej.
W jego ocenie powyższe okoliczności uniemożliwiły skarżącemu i pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu uczestniczenie w rozprawie w dniu 24 listopada 2014r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się bezzasadna.
Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania odbywa się w kilku etapach. W pierwszej kolejności badana jest formalna dopuszczalność skargi zgodnie z art. 280 §1 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem z 10 listopada 2015 r. sprawa została skierowana na rozprawę, tym samym Sąd uznał, że nie występują podstawy do odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 271 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Ponieważ skarżący wskazał na ww. podstawę wznowienia, to Sąd jest zobligowany do zbadania, czy w sprawie zaistniała ta przesłanka. Natomiast badanie, czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowienia następuje na rozprawie, co stanowi drugi etap rozpoznania skargi o wznowienie postępowania. Ziszczenie się przesłanki wznowienia powołanej przez skarżącego otwiera trzeci etap postępowania o wznowienie, który dotyczy ponownego rozpoznania sporu, który był przedmiotem postępowania zakończonego kwestionowanym wyrokiem.
W rozpoznawanej sprawie, skarga W. S. nie dała podstaw do ponownego zbadania sprawy, albowiem okoliczności, na które się powoływał nie stanowią przesłanki dającej możliwość wzruszenia wcześniej wydanego wyroku.
Zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W dniu 12 września 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej adw. G. A. (k. 53 akt sądowych V SA/Wa 545/14). Jak wynika z powołanych akt sadowych (k.60) zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na 24 listopada 2014 r. zostało wysłane na adres kancelarii pełnomocnika i doręczone w dniu 20 października 2014r. Zatem ustanowiony w sprawie pełnomocnik wiedział o terminie rozprawy i mógł na rozprawę się stawić. Tym samym Sąd w sprawie V SA/Wa 545/14 nie pozbawił skarżącego możliwości obrony swoich praw. Mimo braku obecności pełnomocnika skarżącego proces mógł się odbyć i mógł zostać wydany wyrok. Nieobecność bowiem pełnomocnika, czy też strony nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.
Powyższe, co istotne także, potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 25 października 2017r. wskazując, że nie kwestionuje faktu, że przed rozprawą w dniu 24 listopada 2014r. pełnomocnik z urzędu otrzymał zawiadomienie o terminie rozprawy oraz nie kwestionuje, że przed tym terminem wiedział o fakcie ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu dla W. S. Tym samym Sąd w sposób prawidłowy procedował w sprawie V SA/Wa 545/14.
Odnosząc się natomiast do faktu, że zawiadomienie o terminie rozprawy dla strony nie zostało doręczone na właściwy adres, należy wskazać, że nie ma to żadnego znaczenia. Trzeba bowiem wskazać, że w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to doręczeń dokonuje się temu pełnomocnikowi, co też w sprawie uczyniono wysyłając zawiadomienie o terminie rozprawy ustanowionemu pełnomocnikowi. Samo natomiast wezwanie o terminie rozprawy wysłane do skarżącego miało jedynie charakter informacyjny i nie wywoływało skutków prawnych w postaci prawidłowości zawiadomienia o terminie rozprawy. W sprawie skutek prawny w postaci prawidłowości zawiadomienia o terminie rozprawy wywołało zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane i doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 października 2014r.
Bez znaczenia również pozostaje fakt, że skarżący dowiedział się o ustanowieniu pełnomocnika w dniu 5 grudnia 2014r. i w tym dniu udzielił pełnomocnictwa adw. G. A., gdyż zgodnie z cyt. wyżej art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Tym samym z dniem poinformowania pełnomocnika o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla strony nastąpiło udzielenie mu pełnomocnictwa. Na marginesie Sąd wskazuje, że nieuzasadnione są twierdzenia skarżącego, jakoby o wyznaczeniu pełnomocnika w osobie G. A. dowiedział się w dniu 5 grudnia 2014r. Z akt sądowych w sprawie V SA/Wa 545/14 wynik, że strona w dniu 17 września 2014r. przeglądała akta i w aktach tych znajdowało się pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie z 12 września 2014r. (karta 53), które do Sądu wpłynęło w dniu 15 września 2014r. Tym samym od 17 września 2014r., skarżący wiedział kto został ustanowiony jego pełnomocnikiem z urzędu.
W świetle powyższego Sąd w sprawie V SA/Wa 545/14 nie naruszył przepisów prawa, którego skutkiem byłoby pozbawienie strony możliwości działania. Strona taką możliwość działania, poprzez ustanowionego pełnomocnika miała. Oboczna natomiast jest kwestia, czy ustanowiony pełnomocnik w sposób rzetelny reprezentował interesy skarżącego. Jednakże Sąd w tym postępowaniu nie może dokonać oceny postępowania pełnomocnika skarżącego, a poza tym należy stwierdzić, że przesłanki wznowieniowe nienależytego reprezentowania lub pozbawienia możliwości działania określone w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie występują w sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik nawet, gdy swoje obowiązki wykonuje w sposób, który prowadzi do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków (postanowienie NSA z 15 lutego 2012 r. I GSK 155/12, LEX w 1122866).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie może być w ogóle mowy o pozbawieniu skarżącej możliwości działania w znaczeniu o jakim mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., to Sąd na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie.