Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. Prezydent [...] zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne przeciwko M.Z. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego opłatę za zajęcie pasa drogowego, do czasu otrzymania ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela.
Rozpoznając sprawę w następstwie zażalenia skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] września 2010 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, iż w rozpoznawanej sprawie jako wierzyciel występuje Zarząd Dróg Miejskich, jako organ egzekucyjny - Prezydent [...]. Wyjaśniono, iż ZDM jest jednostką organizacyjną miasta [...], wykonującą zadania Prezydenta [...], będącego zarządcą wszystkich dróg publicznych na obszarze miasta, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. ZDM wywodzi wszystkie swoje kompetencje od Prezydenta [...], nie posiadając odrębnych, samodzielnych uprawnień. Skoro zatem wierzycielem i organem egzekucyjnym jest Prezydent [...], brak więc podstaw prawnych do oddzielnego wypowiadania się przez ten podmiot o zasadności zgłoszonego zarzutu – najpierw jako wierzyciel i oddzielnie – jako organ egzekucyjny. SKO wyjaśniło, iż skoro organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, zarzuty zobowiązanego powinny zostać rozpoznane od razu przez organ egzekucyjny w postanowieniu w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów.
Tym samym stwierdzono brak podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.).
W skardze na powyższe postanowienie skarżący wyjaśnił, iż zgadza się z uzasadnieniem SKO w całości i dlatego składa pozew o odszkodowanie na podstawie art. 161 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę na podstawie art. 417² ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.; zwaną dalej: "k.c."). W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż ZDM swoim postępowaniem doprowadził do pogorszenia w sposób znaczny jego stanu zdrowia oraz naruszył dobra osobiste.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
W przedmiotowej sprawie skarga, pomimo, iż została złożona w terminie do wniesienia skargi na postanowienie SKO w W. z [...] września 2010 r., stanowi w istocie pozew o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę wyrządzoną takim wykonywaniem władzy publicznej, któremu nie można przypisać cechy bezprawności i jako taka podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny w trybie art. 417² k.c.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.