Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 października 2007 r. E. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu skargi E. D. podkreślił, że jego sytuacja materialna, w tym również okoliczność, że spłaca dwa kredyty tzw. [...], zaciągnięte dla ratowania jego i pracowników najemnych miejsc pracy, same przez się przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i w ogóle zawieszeniu płatności zobowiązania do czasu prawomocnego rozpoznania przez Sąd jego skargi.
Pismem procesowym z dnia 29 października 2007 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] października 2007 r. ze względu na to, że jej wykonanie zagraża wyrządzeniem mu znacznej szkody o trudnych do odwrócenia skutkach.
W uzasadnieniu niniejszego pisma skarżący przytoczył argumenty natury finansowej oraz zdrowotnej. Ponadto podkreślił, że kwota zaległych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynosi [...] zł oraz że jest ona ściągana przymusowo przez komornika. Skarżący zwrócił także uwagę na to, że spłaca-również egzekwowaną przymusowo- kwotę dwóch zobowiązań kredytowych z tytułu kredytów [...] w bankach. Zdaniem skarżącego na skutek przymusowego ściągania zaległości składkowych objętych zaskarżoną decyzją, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody w postaci pozbawienia środków na leczenie, co może odbić się niezwykle ujemnie na stan jego zdrowia, a jest to jednocześnie zagrożenie trudnych do odwrócenia, a w rzeczy samej nieodwracalnych w ogóle skutkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie nakłada na Skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.
Jednocześnie Sąd zauważa, że nie ma kompetencji do wstrzymywania postępowania egzekucyjnego.
Za tak postawioną tezą przemawia przede wszystkim wykładnia przepisu art. 61 § 3 zdanie trzecie p.p.s.a. Otóż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący może wnosić o wstrzymanie "aktów" wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykładnia językowa tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż ustawodawca w art. 61 § 3 zdanie trzecie celowo pominął użyte wcześniej (w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz 368) w podobnie brzmiącym przepisie słowo "czynności". Powoduje to, iż sąd administracyjny nie ma w obecnie obowiązującym stanie prawnym kompetencji do wstrzymywania "czynności dokonywanych w granicach danej sprawy, na podstawie art. 61 § 3, jeśli nie były one bezpośrednio zaskarżone do Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r, sygn. akt OZ 451/04, niepublik.)
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Nie ulega więc wątpliwości, iż czynności egzekucyjne prowadzone w granicach tej sprawy nie zostały bezpośrednio zaskarżone do sądu administracyjnego. Powoduje to, iż Sąd na podstawie powoływanego przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymać ani postępowania egzekucyjnego, ani czynności egzekucyjnych.
W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że powołane wyżej przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy od odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.