Uzasadnienie
Pismem z 25 maja 2015r. P. O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] kwietnia 2015r. nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy październik 2012r. w kwocie 32.650,00zł.
W treści skargi jej autor wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że uiszczenie wskazanej w niej kwoty może spowodować utratę dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji likwidację tej firmy. Wskazano, że egzekucja wymierzonej należności poprzez blokadę środków zgromadzonych na rachunkach skarżącego spowoduje paraliż prowadzonej działalności, brak możliwości realizowania zobowiązań, zerwanie zawartych kontraktów i w efekcie konieczność likwidacji firmy i zwolnienie pracownika.
Ponadto powyższe przełoży się na sytuację skarżącego i jego rodziny. Wnioskodawca wskazał, że skarżący spłaca dwa kredyty bankowe, które w wyniku utraty dochodu przestaną być spłacane, co spowoduje żądanie jego spłaty w całości. Ponadto podniósł, że sytuacja zdrowotna żony może ulec pogorszeniu w wyniku przeżywanych przez niego kłopotów finansowych.
Powyższe twierdzenia zostały w toku postępowania udowodnione poprzez nadesłanie dokumentów świadczących o zarobkach skarżącego oraz jego małżonki, kosztach utrzymania, a także zeznań podatkowych za rok 2014 r. Nadesłano również kopie tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności, co wskazuje na ilość postępowań dotyczących skarżącego, których jednoczesna egzekucja może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn.akt I FZ 633/05, niepubl.).
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone – w sposób jasny i przejrzysty - przez stronę skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową i zdrowotną, w jakiej obecnie znajduje się skarżący i jego rodzina, a także wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji w kwocie 32.650,00 zł.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy, skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód w wys. 5000 zł brutto, żona skarżącego – zatrudniona na etat – otrzymuje 1750 zł brutto, a na ich utrzymaniu pozostaje dwoje dzieci w wieku szkolnym. Wraz z żoną skarżący spłaca dwa kredyty, a po ich spłacie na bieżące wydatki pozostaje ok. 2000 zł. Zważywszy więc na wysokość zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, w zestawieniu z obecną sytuacją finansową strony.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podkreśla, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny. Zachodzi również niebezpieczeństwo likwidacji firmy skarżącego z ponad 20-letnią tradycją na wyspecjalizowanym rynku, zwolnienia pracownika i zerwania dobrych relacji gospodarczych z innymi podmiotami gospodarczymi.
W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.