Uzasadnienie
W dniu [...] września 2008r. (data stempla pocztowego – k. 9 akt sądowych) E. L., J. L. i J. L. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2008r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej sprzedaży bezpośredniej dla E. L. Zgodnie z zarządzeniem Sądu z 2 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z 3 grudnia 2008r., wezwał E. L. na podstawie § 2 ust. 3 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
J. L. – syn skarżącej odebrał w/w pismo w dniu 9 grudnia 2008r., a 10 grudnia 2008r. E. L. złożyła zażalenie na zarządzenie Sądu z 2 grudnia 2008r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 marca 2009r. oddalił zażalenie, z uwagi na fakt, iż skarżąca bezzasadnie kwestionuje obowiązek uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z powyższym w dniu 28 kwietnia 2009r. E. L. została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Sądu z 2 grudnia 2008r., dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. J. L. odebrał w/w pismo w dniu 15 maja 2009r., więc wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 22 maja 2009r. W tym czasie skarżąca nie dokonała nakazanej przez Sąd czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Z uwagi na powyższe skarga E. L. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2008r. podlega odrzuceniu.
Natomiast zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez podmiot żądający ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zainicjowane jedynie przez podmiot żądający ochrony prawnej, a nie przez sąd czy organ administracji publicznej.
Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do wniesienia skargi stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest: każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a zgodnie z art. 50 § 2 p. p. s. a. jest nim również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zatem kwestią bezsporną jest fakt, iż J. L. i J. L. nie mają legitymacji do wniesienia skargi (art. 50 § 1 p.p.s.a.), zgodnie z tym przepisem będą ją mieli tylko wtedy, jeżeli skarga wniesiona została w sprawie dotyczącej ich interesu prawnego. Oparcie legitymacji do wniesienia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że zaskarżona przez J. L. i J. L. decyzja musi dotyczyć ich własnego interesu prawnego. O tym zaś, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza konkretny przepis prawa i jego bezpośredni związek z zaskarżoną decyzją, tzn. wtedy, gdy zaskarżona decyzja kształtuje indywidualne prawa lub obowiązki wnoszącego skargę.
W ocenie Sądu jest oczywiste, że nie istnieje przepis prawa, z którym zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2008r., w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej sprzedaży bezpośredniej, pozostawałaby we wspomnianym wyżej bezpośrednim związku w zakresie dotyczącym J. L. i J. L. Zaskarżona decyzja kształtuje bowiem sferę prawną E. L., a nie uprawnienia czy obowiązki pozostałych wspomnianych osób.
Nie jest spełniony również warunek z art. 50 § 2 p.p.s.a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje J. L. i J. L. uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie J. L. i J. L. nie mają legitymacji do wniesienia skargi, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co skutkuje odrzuceniem skargi.
W uwagi na powyższe na podstawie brzmienia art. 58 § 1 pkt 6, art. 220 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak na wstępie.