Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 marca 2017 r. referendarz sądowy tut. Sądu przyznał M. M., dalej "Skarżący" prawo pomocy w całości w tym ustanowił Skarżącemu pełnomocnika, którym został wyznaczony adw. Ł. R. Wyrokiem z 27 czerwca 2017 wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym tut. Sąd oddalił skargę M. M. na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Pełnomocnik otrzymał odpis sentencji wyroku w dniu 7 lipca 2017r, w dniu 25 sierpnia 2017 r. przeglądał akta sprawy VSA/Wa 2835/16 w czytelni tut. Sądu oraz sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (opinia z 25 sierpnia 2017 r.). We wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały mu zwrócone ani w całości ani w części.
Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), dalej: "rozporządzenie". Na podstawie § 24 rozporządzenie weszło w życie 2 listopada 2016 r.
Stosownie do treści § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. c rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8, a w sprawie innej – 240 zł. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pierwszej instancji, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie wyznaczony adwokat po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji zapoznał się z aktami sprawy oraz sporządził opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w I instancji. Wobec tego pełnomocnikowi przyznać należało wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.