Uzasadnienie
M. S.A. w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o negatywnym wyniku procedury odwoławczej.
Skarga została podpisana przez M. W.– Prezesa Zarządu spółki.
Zgodnie z zarządzeniem Sądu z dnia 13 grudnia 2010 r. strona skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego takie uprawnienie w dacie podpisania i wniesienia skargi – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie Sądu zostało doręczone na adres wskazany w skardze w dniu 21 grudnia 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 39 akt sądowych). Termin wykonania zarządzenia tj. złożenia odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego upłynął w dniu 28 grudnia 2010 roku.
Odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej aktualny - (nie pełny - jak wskazane to zostało w zarządzeniu z dnia 13 grudnia 2010 roku) - został złożony dopiero na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 roku przez pełnomocnika spółki r.pr. K. W. wraz z udzielonym mu pełnomocnictwem.
Na rozprawie tej Prezes skarżącej spółki M. W. oświadczył, że nie został złożony odpis z KRS-u przed rozprawą, a dopiero wraz z pełnomocnictwem, gdyż Spółka nie otrzymała wezwania do usunięcia braków skargi.
Po wskazaniu przez Przewodniczącą, iż wezwanie do usunięcia braków zostało odebrane w dniu 21 grudnia 2010 roku przez A. N. oświadczył, iż A. N. nie jest pracownikiem spółki. Tymczasem zarówno wezwanie do usunięcia braków skargi zgodnie z zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2010 roku (k. 39 akt Sądowych) jak i wezwanie na rozprawę w dniu 20 stycznia 2011 r. (k. 40 akt sądowych) zostało odebrane przez A. N. – osobę upoważnioną do odbioru przesyłki posługującą się pieczęcią firmową M. S.A. wskazując dodatkowo jej pełny adres, NIP, REGON, nr telefonu oraz faxu – co zgodne jest z art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("DzU" Nr 153 poz. 1270 z późn zmianami), zaś uchybienia pracownika lub uprawnionego organu przy odbiorze korespondencji nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym skutki tych uchybień obciążają adresata (tak. post.
SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/04, OSNP 1994, nr 12 poz. 187) (oraz: komentarz do art. 67 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyd. III. 2009 r.).
W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i § 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.