Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję opisaną w komparycji postanowienia strona wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W dniu 28 lutego 2014 r. strona złożyła pismo, w którym wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji z uwagi na wysokość kwoty w zakresie udzielonej pomocy doprowadzi do zachwiania lub utraty płynności finansowej, co w konsekwencji skutkować może koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej. Szkoda wyrządzona wykonaniem tej decyzji nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu z uwagi na daleko idący charakter szkód, które dotkną skarżącą w związku z wykonaniem decyzji. Strona powołała się także na postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r. FZ 136/04, w którym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji utratą przez skarżącą jedynego źródła utrzymania stanowi spełnienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej: ppsa], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 §3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W ocenie Sądu wykonanie przedmiotowej decyzji skutkujące zmuszeniem skarżącej do zbycia składników majątku w celu zwrotu kwoty dofinansowania mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zakup składników tego majątku wiązał się z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań kredytowych, których - jak słusznie podaje skarżąca - nie będzie w stanie realizować w przypadku wykonania decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa postanowił jak w sentencji.