Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia sprawy odroczenia spłaty należności.
Skarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją nr [...] z [...] października 2009 roku Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił skarżącemu umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonych w odrębnych postępowaniach decyzjami Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2007 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...], uzasadniając to niespełnieniem przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 107, poz. 733).
W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie należności lub o odroczenie terminu spłaty całości należności. Odwołanie zostało przekazane Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister Rolnictwa) jako organowi właściwemu do rozpoznania odwołania. Minister rozpoznał odwołanie w zakresie dotyczącym umorzenia należności, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji (decyzja z [...] kwietnia 2010 r.), natomiast w przedmiocie żądania odroczenia spłaty należności Minister Rolnictwa wydał postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], w którym poinformował skarżącego, że w sprawie odroczenia spłaty należności należy wnieść odrębne podanie do Prezesa Agencji, jako organu właściwego. W podstawie prawnej postanowienia Minister Rolnictwa powołał przepis § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładana na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. nr 107, poz. 733 ze zm. – dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z 12 czerwca 2007 r.) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. nr 98, poz. 634 ze zm.)
Od powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o odroczenie spłaty należności.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że stosownie do powołanego wyżej § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 czerwca 2007 r. organem właściwym w przedmiocie odroczenia spłaty należności jest Prezes Agencji. Minister Rolnictwa zauważył, iż nawet fakt całkowitej utraty zaufania do organu przez Stronę nie upoważnia do niestosowania przepisów o właściwości.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że utracił zaufanie do Prezesa Agencji, ponieważ przerobił on datę wpływu wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 16 listopada 2006 r., w związku z tym uważa, że jego wniosek powinien być rozpatrzony przez inny organ.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Dokonując analizy w powyższym zakresie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż postępowanie, które jest przedmiotem oceny Sądu, dotyczyło wyłącznie wskazania skarżącemu drogi postępowania w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności. Wniosek o odroczenie terminu spłaty należności zawarty został w odwołaniu od decyzji o odmowie umorzenia należności. Organem właściwym do rozpatrzenia odwołania był Minister Rolnictwa. Odwołanie zostało wprawdzie złożone za pośrednictwem Prezesa Agencji, ale w swej zasadniczej treści dotyczyło odwołania od decyzji w przedmiocie umorzenia należności, dlatego też – w ocenie Sądu – Prezes Agencji prawidłowo przekazał odwołanie do rozpatrzenia Ministrowi Rolnictwa.
Minister Rolnictwa z kolei prawidłowo zastosował przepis art. 66 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), zgodnie z którym, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości oraz zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Organ nie ma obowiązku sporządzania odpisu podania i przekazywania go do właściwego organu, ma tylko obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie o możliwości złożenia odrębnego podania do właściwego organu.
Minister Rolnictwa w pełni wykonał dyspozycję z art. 66 § 1 k.p.a.
Zgodzić się także należy z wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia stanowiskiem, iż przepisy o właściwości organu są powszechnie obowiązujące i nie ma przepisu umożliwiającego wyłączenie organu ze względu na brak zaufania do niego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.