Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015r., nr. [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., nr. [...], z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie nieuwzględnienia zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., działając na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...] z dnia [...] grudnia 2013r., wystawionych przez Prezydenta [...], obejmujących należności za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, wszczął postepowanie egzekucyjne wobec M. S. (dalej skarżąca), dokonując zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2014r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności w [...]. Skarżąca otrzymała zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych.
W odpowiedzi na to doręczenie skarżąca wniosła w terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc błąd co do osoby zobowiązanej.
Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska.
Wierzyciel - Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. nie uwzględnił zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu wskazał, że istnieje domniemanie, iż kierujący pojazdem obowiązanym do wniesienia opłaty dodatkowej, jest jego właściciel. Właściciel pojazdu może zwolnić się z obowiązku uiszczenia należności z tytułu opłaty dodatkowej poprzez wskazanie osoby, której powierzył pojazd w danym dniu. W przedmiotowej sprawie ustalono, że właścicielem pojazdu o nr. rej. [...] jest A. S. Właściciel ten złożył pisemne oświadczenie oraz oświadczenia świadków, z których wynika, że ww. pojazd [...] jest w użytkowaniu M. S. Wobec powyższego w dniu [...] grudnia 2013r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze dotyczące należności z tytułu parkowania, opłat dodatkowych po [...] zł każda z dnia [...] lipca 2011r., [...] lipca 2011r., [...] sierpnia 2011r., [...] sierpnia 2011r. ([...]) oraz z dnia [...] sierpnia 2011r., [...] września 2011r., [...] września 2011r. oraz [...] grudnia 2011r. ([...]).
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wierzyciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r., nr. [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarżąca złożyła zażalenie wskazując, że sprawa dotycząca uznania jej jako osoby zobowiązanej jest rozpatrywana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Ponadto istnieją nowe dowody stwierdzające nieprawdziwe informacje podane przez A. S. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem utrzymał je w mocy. Wskazał, że zgodnie z treścią art.34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r. poz. 1619 j.t., dalej u.p.e.a) stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt. 4 (błąd co do osoby zobowiązanego) jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Pismem z dnia [...] maja 2015r M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie z dnia [...] maja 2015r. zarzucając organowi niejasność zastosowanych przepisów. Podniosła, że organ II instancji nie rozpoznał ponownie sprawy. Zarzuciła nieważność oświadczenia woli A. S. z uwagi na jego nieprawdziwość. Wskazała, że oświadczenia świadków też nie mają mocy, gdyż pojazd był użytkowany przez A. S. i przez niego został porzucony na ul [...]. Wskazała, że Zarząd Dróg Miejskich też nie ma pewności co do jej winy bo trwa postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie. Prawidłowo też organ zastosował przepisy prawa materialnego.
Wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne, co do zasady, ma na celu przymusowe wyegzekwowanie świadczenia należnego wierzycielowi, dobrowolnie nieuiszczonego przez zobowiązanego.
Prawa dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji są chronione w sposób enumeratywnie wymieniony. Są nimi zarzuty, które można wnieść na zasadach i w przedmiocie określonym w art. 33 u.p.e.a. Jednym z zarzutów możliwych do wniesienia jest zarzut błędu co do osoby zobowiązanej przewidziany treścią art. 33 § 1 pkt.4 ustawy. Postępowanie w tym przedmiocie jest ściśle określone i podzielone na dwa etapy. Pierwszy etapem, po wniesieniu zarzutu, jest tzw. stanowisko wierzyciela, czyli wystawcy tytułu wykonawczego. Drugim etapem jest wydanie rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny. Z treści skargi wynika, że skarżąca nie odróżnia tych etapów i nie odróżnia podmiotów rozstrzygających w sprawie.
Organ egzekucyjny, w tym przypadku Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., był zobowiązany zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. uzyskać stanowisko wierzyciela w kwestii wniesionego przez skarżącą zarzutu. Prawidłowo zatem zwrócił się do Prezydenta [...] o zajęcie stanowiska. Stanowisko to zostało wyrażone w formie postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014r. Wierzyciel nie uwzględnił podniesionego zarzutu. Skarżąca odwołała się od tego postanowienia wnosząc zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (SKO). Niestety uchybiła terminowi do jego wniesienia, co było podstawą do wydania przez ten organ postanowienia z dnia [...] stycznia 2015r. o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.
Z wiedzy posiadanej przez sąd z urzędu, a przez skarżąca z racji udziału w sprawie, skarga wniesiona do WSA w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015r. została oddalona wyrokiem z dnia 3 listopada 2015r., w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 1609/15.
Samo postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2015r. już w dacie wydania było ostateczne.
Prawidłowo zatem organ egzekucyjny ustalił, że posiada ostateczne stanowisko wierzyciela, co dało mu podstawę do wydania własnego rozstrzygnięcia.
O tym jaka może być treść rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego stanowi art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w tej sprawie. Oznacza to, że skoro Prezydenta [...], jako wierzyciel skarżącej, nie uznał zarzutu to i organowi egzekucyjnemu nie pozostało nic innego, jak tylko nie uznać zgłoszonego zarzutu. Postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem ustalającym należność. Część ustalająca należność i zobowiązanego poprzedzała wydanie tytułu wykonawczego, czyli toczyła się przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Ochrona zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym jest tylko w takim zakresie jak wyraźnie o tym stanowią przepisy. W tym przypadku przepis art. 33 § 1 pkt.4 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Wymienione przepisy zostały prawidłowo zastosowane przez organy egzekucyjne.
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Prawidłowe też było postępowanie prowadzące do jego wydania.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.