Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. M. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z [...] lipca 2007 r. o numerze [...].
Wnioskiem z 17 marca 2008 r. (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 7.04.2008 r.) skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką i trójką dzieci, posiadają mieszkanie [...] o pow. [...] m2, obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Wnioskodawca nie posiada żadnego źródła dochodów, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jego małżonka uzyskuje dochód w wysokości około 350,00 zł z tytułu zatrudnienia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem sytuacja osobista i materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają przede wszystkim te okoliczności, iż wnioskodawca nie posiada źródła dochodów, jest osobą pozbawioną wolności i przebywa w zakładzie karnym, zaś jego małżonka uzyskuje niewielki dochód na siebie i trójkę dzieci. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.).
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.