Uzasadnienie
[...] wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wskazała, iż jest rozwiedziona od [...] marca 2013 r.; ciąży na niej obowiązek alimentacyjny w stosunku do małoletniej córki, w związku z czym uiszcza alimenty w kwocie [...] zł do rąk ojca dziecka. Skarżąca wskazała, iż samodzielnie utrzymuje 18 – miesięcznego syna, a od grudnia 2015 r. podjęła pracę na umowę – zlecenie około [...] zł netto, przy czym dojazd kosztuje ją ok. [...] zł netto. Podkreśliła, iż ciążą na niej zobowiązania kredytowe w kwocie ok. [...] zł w [...], [...] w [...] ok. [...] zł oraz zobowiązania w kwocie [...] zł, które są przedmiotem postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez komorników., a ponadto jest zadłużona u wierzycieli na [...] zł. Nadmieniła również, iż ponosi koszt wynajmu mieszkania, który wraz z opłatami wynosi [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim podnieść, iż kwestia odmowy przyznania [...]. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r.
Z uwagi na ponowny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało zbadać, czy sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek bowiem strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek w tym zakresie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 856/07 niepubl.).
Z oświadczeń zawartych przez skarżącą w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego – co Sąd zauważa na marginesie, tożsamego w treści ze sprzeciwem, którego efektem było wydanie postanowienia z dnia 25 stycznia 2016 r. – wynika, iż sytuacja majątkowa skarżącej zasadniczo nie uległa zmianie – jedyną nową okolicznością wskazaną przez skarżącą jest fakt podjęcia pracy zarobkowej, która jednak po uwzględnieniu kosztów dojazdu do miejsca pracy, nie przynosi jej wymiernych dochodów. Zaistnienie tej okoliczności nie świadczy więc o pogorszeniu jej sytuacji materialnej w stosunku stanu faktycznego ustalonego w prawomocnym postanowieniu z dnia 25 stycznia 2016 r.. Uznać zatem należy, iż nie zachodzą żadne nowe okoliczności, które umożliwiałyby przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie weryfikację prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., zapadłego w przedmiotowej sprawie.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 165 art. 246 § 1 pkt 2 i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.