Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 marca 2008 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2007 r. o numerze [...].
Wnioskiem - sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 16 kwietnia 2008 r. - skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z małżonkiem, posiadają mieszkanie o pow. [...] m2, nieruchomość o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha oddaną w dzierżawę na 10 lat, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 642 zł 66 gr brutto z tytułu świadczenia rentowego, zaś jej małżonek w wysokości 790 zł 50 gr.
Ponadto, z tytułu prowadzonej w 2007 r. działalności gospodarczej uzyskała roczny dochód w wysokości 106 zł 64 gr netto. W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż wraz z małżonkiem przeznaczają większość uzyskiwanych środków pieniężnych na leczenie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę opisaną przez wnioskodawczynię sytuację osobistą i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.