Uzasadnienie
K. N. (dalej: Skarżący) wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ) z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] organ odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za wskazany okres. Po rozpatrzeniu złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.
W dniu [...] lutego 2021 r. (data nadania) Skarżący złożył skargę na decyzję z [...] września 2020 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Środkiem zaskarżenia przysługującym od decyzji ZUS (wydanej jako decyzja I instancji) jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże przepis art. 52 § 3 p.p.s.a (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r.) pozwala na wniesienie na taką decyzję skargi do sądu administracyjnego z pominięciem wniosku. Stanowi bowiem, że "jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa".
Nowelizując art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził możliwość wyboru przez stronę sposobu zaskarżenia aktu wydanego w I instancji przez organ nie mający nad sobą organu wyższego stopnia. Można to więc zrobić albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu nie pozostawia też wątpliwości, że chociaż do strony należy decyzja, jaką drogę zaskarżenia wybrać, to jednak skorzystanie z jednego trybu zaskarżenia danego aktu wyklucza możliwość skorzystania z drugiego trybu. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona skarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami.
W poprzedzającym wniesienie skargi postępowaniu administracyjnym Skarżący po doręczeniu decyzji z [...] września 2020 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ rozpoznał wniosek i decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego mającego za przedmiot decyzję ZUS z [...] września 2020 r. Skoro Skarżący skorzystał ze środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mógł następnie wnieść skargi do sądu administracyjnego na ten sam akt. Wymaga przy tym zaznaczenia, że treść pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji potwierdza, iż organ prawidłowo poinstruował Skarżącego o przysługujących alternatywnie środkach zaskarżenia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuci skargę jeżeli z przyczyn inne niż określone w pkt 1-5a jej wniesienie jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność wniesienia skargi ma miejsce m.in. wówczas, gdy ustawodawca uczynił z niej jeden z wzajemnie wykluczających się środków zaskarżenia, a strona ze środka alternatywnego już skorzystała.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.