Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. O. (dalej: skarżąca lub strona) była decyzja Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2014 r. [...] odmawiającą umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od [...] sierpnia 2008 r. do [...] grudnia 2013 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z [...] stycznia 2014 r. skarżąca wniosła o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. We wniosku strona wskazała, że nie wyrejestrowała odbiornika, bo nie wiedziała, że podatek ten ujawni się po latach, obecnie jest emerytką i trudno jej się żyje.
Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie organu z [...] lipca 2014r. do nadesłania dowodów potwierdzających wyjątkową sytuację strony.
Decyzją z [...] października 2014r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej także: organ lub KRRiT) odmówiła umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł.
Pismem z [...] października 2014r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że była kilkakrotnie hospitalizowana na oddziale psychiatrii, obecnie jest wdową.
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2015r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2015 r.
W uzasadnieniu KRRiT wskazała na art. 10 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1204, dalej: ustawa o opłatach abonamentowych) i wyjaśniła, że w sprawie nie ma podstaw, by stwierdzić, że w przypadku skarżącej wystąpiły przesłanki, o których mowa w tym przepisie.
Organ stwierdził, że przesłanką umorzenie zaległości może być szczególna sytuacja lub nadzwyczajny przypadek losowy niezawiniony przez stronę ubiegającą się o umorzenie. W ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji skarżąca pomimo wezwania ich nie wykazała.
W dniu [...] czerwca 2015 r. do KRRiT wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona przez K. O., która nie zgodziła się z decyzją organu. W skardze wskazała, że od 20 lat płaciła abonament od 20 lat tez się leczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 tj. ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2014r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v.art. 145 § 1 p.p.s.a.)
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Skarżąca posiadała zarejestrowany odbiornik, lecz go nie wyrejestrowała.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu.
Okoliczność taka może lecz nie musi stanowić przyczynę dla umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Skarżąca pomimo wezwań organu nie przedstawiła okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Wobec tego w wyniku przeprowadzonego postępowania KRRiT zasadnie uznała, że skarżąca nie wykazała w dostatecznym stopniu, że w jej wypadku zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych.
Należy podkreślić, że organ odniósł się do wszystkich zasadniczych, podnoszonych przez stronę, okoliczności sprawy. To strona znając swoją sytuację materialną winna nadesłać rzetelne informacje i potwierdzić je określonymi dowodami. Rolą natomiast organu było wezwanie strony do przedstawienia swojej wyjątkowej sytuacji i dokonanie oceny tej sytuacji w kontekście art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Z tych obowiązków organ się w całości wywiązał. Decyzja została również podjęta w oparciu o obowiązujące przepisy w tym także ustawę z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a). To, że wydał I decyzję po 9 miesięcznym okresie od złożenia wniosku, a po kolejnych 7 miesiącach w II instancji nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko zaistnienie istotnego wpływu na wynik sprawy upoważnia sąd do uwzględnienia skargi. Takiego wpływu sąd nie stwierdził.
Co więcej strona podnosząc zarzut nieterminowego wydania decyzji, nie skorzystała z uprawnienia jakie daje art. 37 § 1 k.p.a., który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego też podnoszony zarzut jest niezasadny.
Sąd także wskazuje, że jego rolą nie jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego rozstrzyganej sprawy. Organ, wzywał stronę do nadesłania wszystkich okoliczności, które miały, w ocenie strony, stanowić wyjątkową jej sytuację. Strona natomiast ograniczyła swój wniosek jedynie do wskazania, że jest wdową, leczy się i trudno jej się żyje.
Sąd zwraca jednocześnie uwagę, iż wniosek o umorzenie należności może być ponawiany i każdorazowo podlegać będzie ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskaniu nowych dowodów skarżąca może ponownie wystąpić do organu z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie bowiem decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej.
Reasumując zatem zdaniem sądu orzekającego w sprawie, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe bowiem na gruncie stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowo zastosowanych przepisów prawa zaistniały w określonym zakresie okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadach przepisów art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną