Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. C. Wnioskiem – sporządzonym na formularzu PPF z dnia 24 listopada 2015 r. – skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż nie osiąga dochodów. W uzasadnieniu podniósł, iż z uwagi na stan zdrowia spowodowany wypadkiem, nie jest zdolny do wykonywania pracy. Wskazał, iż zlikwidował działalność gospodarczą i obecnie nie osiąga dochodów. Dodatkowo podniósł, iż nie posiada żadnego majątku, natomiast jest zadłużony z tytułu składek na ZUS oraz alimentów na dzieci.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 7 grudnia 2015 r. wnioskodawca opisał swoja sytuację życiową i zdrowotną. Wyjaśnił w szczególności, iż środki na wyżywienie pozyskuje zbierając złom, niekiedy otrzymuje również jedzenie od byłej żony. Wskazał, iż w styczniu 2014 r. przyznano mu rentę na okres 6 miesięcy, zaś obecnie nie ma źródła dochodów. Ponadto wyjaśnił, iż zamieszkuje w domu córki, na podstawie ustanowionej służebności, jednakże nie ponosi wydatków związanych z mieszkaniem. Skarżący oświadczył także, iż nie posiada majątku ani rachunków bankowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Zauważyć należało, iż wnioskodawca nie posiada źródeł dochodów, ani zasobów pieniężnych, które pozwoliłby mu ponieść koszty związane z udziałem profesjonalnego pełnomocnika, mając na uwadze to, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wskazać w szczególności należy, iż sytuacja majątkowa w jakiej się znalazł jest trudna zarówno z powodów zdrowotnych, jak i rodzinnych, skarżący jest niezdolny do pracy, środki na wyżywienie pozyskuje sprzedając złom, zamieszkuje u córki, nie jest również w stanie ponosić związanych z tym wydatków. Mając zatem na uwadze, iż wnioskodawca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na koszty sądowe, uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Natomiast w pozostałym zakresie rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.). Wobec tego, iż skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym występując ze skargą kasacyjną, wniosek w tym zakresie należało umorzyć. Stosownie bowiem do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.