Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W dniu 6 maja 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż ma na utrzymaniu..., która nie posiada żadnego własnego odrębnego majątku. Skarżąca pracuje jako..., jej zarobki są tak niskie (... zł netto), że ledwo opłaca podstawowe rachunki jak mieszkanie,... zł, prąd -... zł, gaz -... zł. Obecnie mimo złego stanu zdrowia (...) nie może wykupić wszystkich zalecanych przez lekarza leków. Jest..., dopóki otrzymywała alimenty w kwocie... zł opłacała składki ZUS. Teraz nie ma żadnych innych dochodów, żadnych nieruchomości, majątku nadającego się do sprzedania, ani oszczędności. Nie wystarcza jej pieniędzy na żywność, leki, odzież, chemię.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) - dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.
Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Dokonując takiej oceny kierowano się tym, iż skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności i przedmiotów wartościowych. Środki finansowe uzyskiwane z pracy w wysokości... zł brutto (... zł netto) przy wskazanych kosztach utrzymania (...) pozwalają zaspokoić wyłącznie podstawowe potrzeby życiowe skarżącej oraz jej.... W związku z powyższym skarżąca nie jest w stanie ponieść, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, kosztów ewentualnej pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.