Uzasadnienie
Wraz ze skargą w przedmiocie oddalenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, K. L. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy. Swoje żądanie uszczegółowiła wypełniając formularz PPF z 23 grudnia 2008 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), w którym zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że jest osobą bezrobotną i jedynymi źródłami utrzymania rodziny, w skład której wchodzi również 17-letni syn skarżącej, są: kwota 150 zł tytułem alimentów na syna, kwota 65 zł z tytułu przyznanego świadczenia rodzinnego oraz 200 zł dodatku alimentacyjnego. Składająca wniosek poza nieruchomością budynkową - domem o pow. 106 m², nie posiada jakiegokolwiek majątku oraz zasobów pieniężnych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyżej określony warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym został spełniony w niniejszej sprawie, albowiem skarżąca wykazała, że nie jest w stanie zgromadzić jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane na prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym. Zestawienie kwoty, jaką miesięcznie może dysponować składająca wniosek z tytułu otrzymywanej pomocy o charakterze socjalnym oraz alimentów ze stałymi przeciętnymi wydatkami (zakup żywności, uiszczenie opłat eksploatacyjnych gospodarstwa) dowodzi, że posiadane środki finansowe mogą wystarczyć skarżącej jedynie na pokrycie podstawowych, bieżących kosztów utrzymania. Ponieważ wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności, nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składająca wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.