Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. ustalono kwotę nienależnie pobranych przez [...] [...] płatności rolnośrodowiskowych. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...].
Prezes Agencji wydał w dniach [...] marca 2015 r. oraz [...] marca 2015 r. oświadczenia o potrąceniu należności wynikających z ww. decyzji w łącznej kwocie 26084,08 zł. z zobowiązania Agencji wobec [...] [...], wynikającego z decyzji nr [...]oraz [...] z dnia [...] marca 2015 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych.
Powyższe oświadczenia, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, [...] [...] uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia ich bezskuteczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu II GSK 265/07, aby czynność organu administracji mogła zostać uznana za czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 musi spełniać następujące warunki: nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winna mieć charakter publicznoprawny, być skierowana do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez pełnomocnika strony skarżącej, zaskarżona czynność w postaci oświadczenia o potrąceniu należności nie mieści się w granicach wyznaczonych treścią ww. przepisu.
W zaistniałym stanie faktycznym de facto kwestia sporna dotyczy wypłaty środków przyznanych w decyzjach o przyznaniu pomocy rolnośrodowiskowej. Wypłata taka stanowi czynność materialnotechniczną, nie wynikającą bezpośrednio z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz będącą realizacja konkretnej decyzji przyznającej uprawnienie. Jest czynnością wykonawczą, podejmowaną w związku z wydaną decyzją i innymi decyzjami, zgodnie z ich treścią. Wypłata środków finansowych nie jest zatem czynnością z zakresu działania administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, analogicznie należy potraktować realizację przez Agencję uprawnienia przewidzianego w art. 31 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2014 poz. 1438). Kwestia ta pozostaje w zakresie wykonania ostatecznych decyzji.
Konsekwencją tego stwierdzenia jest uznanie, że skarga na oświadczenia o potrąceniu należności wynikających z uznania środków finansowych za pobrane nienależnie, nie jest dopuszczalna w świetle uregulowań p.p.s.a., albowiem nie należy ona do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia