Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy B. B. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie posiada majątku w tym zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 1.332,68 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni w sposób szczegółowy przedstawiła swoje zobowiązania stałe i miesięczne wydatki. Do miesięcznych kosztów utrzymania zaliczyła czynsz najmu wraz z kosztami utrzymania mieszkania (700 zł), koszty leczenia – w miarę posiadanych środków (300 zł), opłaty (200 zł), pozostałe koszty utrzymania (130 zł). Skarżąca przedstawiła kserokopie dwóch zaświadczeń o stanie zdrowia wydanych dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powołane regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy, w ocenie orzekającego, Skarżąca wykazała skutecznie, iż w obecnej sytuacji majątkowej, biorąc pod uwagę wysokość stałych miesięcznych dochodów w kwocie 1.332,68 zł zł, zwyczajowe koszty utrzymania, które zgodnie z oświadczeniami Skarżącej wynoszą około 1.300 zł, w tym koszty leczenia w wysokości około 300 zł (Strona oświadczyła, że wydatki na leczenie są uzależnione od posiadanych aktualnie środków finansowych), jak również brak oszczędności - nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych.
Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawczyni nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Zauważyć należy, iż Skarżąca utrzymuje się z renty chorobowej, boryka się z licznymi i przewlekłymi dolegliwościami zdrowotnymi, które zostały potwierdzone zaświadczeniami i orzeczeniami lekarskimi. Ponadto nie posiada majątku nieruchomego ani ruchomego, który mogłaby spieniężyć. Strona oświadczyła również, że nie posiada zasobów pieniężnych ani oszczędności w jakiejkolwiek formie, które mogłaby przeznaczyć na udział w postępowaniu sądowym.
Powyższe ustalenia potwierdzają trudną sytuację materialną Skarżącej i przemawiają za uznaniem, iż po opłaceniu niezbędnych wydatków oraz kosztów leczenia nie pozostają jej wolne środki na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W tej sytuacji uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 ust. 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.