Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, złożonej przez E. Z. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 9 października 2009r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wpłynął wniosek E. Z. G. dotyczący umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia [...] grudnia 2008r.
Decyzją z dnia 2 grudnia 2008r. Prezes ARiMR odmówił umorzenia, uzasadniając to niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanek określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. Nr 107, poz. 733 z późn.zm.).
W dniu 25 stycznia 2010r. E. Z. G. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, po rozpatrzeniu którego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję z dnia [...] maja 2010r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR.
Od powyższej decyzji E. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 marca 2011r uchylił zaskarżoną decyzję.
W związku z powyższym wyrokiem, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po zgromadzeniu i stosownej analizie materiału dowodowego w sprawie, wydał w dniu [...] lipca 2012r. decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2010r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W powyższej decyzji zawarte było pouczenie, iż w terminie 30 dni od jej doręczenia, strona może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W dniu 24 lipca 2012r., a wiec w terminie przysługującym do wniesienia skargi do WSA na ww. decyzję, wpłynęło pismo z dnia 21 lipca 2012r. zatytułowane jako,,odwołanie’’, skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2012r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwał stronę do czytelnego, pisemnego sprecyzowania treści żądania i jednoznacznego wypowiedzenia się, czy wnosi skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2012r., czy jest to wniosek w innej sprawie. W tymże piśmie strona została pouczona, że w przypadku braku sprecyzowania żądania w terminie 7 dni, będzie to skutkowało stwierdzeniem przez Ministra niedopuszczalności odwołania. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez E. G. w dniu 16 sierpnia 2012r i nie udzielił on na nie odpowiedzi.
W związku z powyższym, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] października 2012r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez stronę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że powziął wątpliwości co do charakteru pisma, które wpłynęło w dniu 24 lipca 2012r, stąd wezwał stronę do sprecyzowania żądania. W związku z brakiem odpowiedzi w zakreślonym terminie oraz prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] lipca 2012r. a także faktem, że od wydanej decyzji nie przysługiwało odwołanie, a jedynie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.
W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. Z. G. domagał się jego uchylenia i zasadzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 52 § 1 p.p.s.a przez chybione przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], podczas gdy w dniu 24 lipca 2012r. wniósł skargę na powyższą decyzję,
- 2) art. 49 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że badanie warunków formalnych złożonej przez skarżącego skargi należy do organu, podczas gdy faktycznie należy do sądu,
- 3) art. 57 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarga E. Z. G. z dnia 24 lipca 2012r. nie czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 57 p.p.s.a., podczas gdy z treści złożonego pisma wynika, iż intencją skarżącego było wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Rozwijając powyższe zarzuty, skarżący podkreślił, ż organ nie powinien kierować się tytułem pisma, ale uwzględnić jego treść z której wynika, że dążył do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu II instancji. Dlatego złożone pismo powinno być zakwalifikowane jako skarga na decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art.. 1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.z 2012r., poz. 270.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, pamiętając, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawa prawna, uznał, że skarga jest zasadna.
Na wstępie Sąd podkreśla, że pismo E. G. z dnia 24 lipca 2012r. wpłynęło w terminie przysługującym do wniesienia skargi do WSA. Poza nazwą,,Odwołanie’’, wskazywało numer decyzji administracyjnej, a także intencje skarżącego:,,w związku z otrzymaniem decyzji [...] pragnę odwołać się’’. W tym kontekście, za nie mające podstaw należy uznać żądanie organu wzywające do wyjaśnienia charakteru przedmiotowego pisma i zapytanie czy jest to może wniosek złożony w innej sprawie. Z akt administracyjnych nie wynika, aby przed organem administracyjnym toczyły się równolegle jakieś inne postępowania administracyjne dotyczące E. G. Należy także mieć na uwadze fakt, iż w przedmiotowej sprawie nie przysługiwał skarżącemu środek w postaci odwołania, a tylko skarga do sądu administracyjnego.
Ponadto, przepis art. 57 p.p.s.a. nie wymaga od skarżącego dokładnego określenia w skardze jego żądań. Wystarczy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ogólne określenie przez skarżącego, w jakim zakresie oczekuje on od Sądu ochrony lub jakie jego dobro zostało naruszone (por. wyr. NSA z dnia 15 maja 1998r., SA/Rz 87/98.). W tej sytuacji, należało przyjąć, że jest to skarga na decyzję i nie przywiązywać nadmiernej wagi do tytułu pisma, gdyż na podstawie jego treści, można było od razu ocenić intencje strony, które w niniejszej sprawie były jasne.
Dlatego też, Sad uznał za niezasadne zastosowanie tu przez organ przepisu art. 134 k.p.a. i stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania.
Z tych wszystkich względów na podstawie przepisu art. 145 § 1 ust.1 pkt c orzeczono jak w sentencji wyroku.