Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. G. (dalej: "skarżąca" lub "strona") wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie w sprawie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. W chwili obecnej jedynym źródłem dochodu 6 osobowej rodziny jest pomoc socjalna w wysokości 2250 zł. Ponadto skarżąca wskazuje, że ani ona, ani jej mąż nie posiadają pozwolenia na pracę na terytorium RP.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Oznacza to, że skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż cudzoziemka otrzymuje pomoc od państwa polskiego, co świadczy o trudnej sytuacji materialnej w jakiej się znajduje. Skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w tym ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą podstawę utrzymania 6-osobowej rodziny stanowi zasiłek w wysokości 2250 zł. Ponadto wzięto pod uwagę, iż nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.