Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego G.L. oraz Z.L. (dalej: "Skarżący") złożyli wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek Skarżący podnieśli, że konieczność zwrotu kwoty, która została uznana za pomoc nienależną spowoduje znaczne obniżenie wydajności prowadzonej przez nich działalności rolniczej. Ponadto pociągnie to za sobą dalsze decyzje, w szczególności mające charakter sankcji karnych, a które to decyzję w konsekwencji mogą wiązać się z powstaniem po ich stronie szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Zaskarżona decyzja dotyczy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o przyznaniu pomocy i odmowy przyznania pomocy z tytułu owoców i warzyw dostarczonych i udostępnionych dzieciom w ramach programu "[...]". Wbrew twierdzeniom Skarżących decyzja ta nie zobowiązuje ich do zwrotu wcześniej przyznanej im pomocy finansowej, ani też nie nakłada na nich żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy.
Podkreślić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te, spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Taki właśnie charakter ma zaskarżona decyzja. Poprzez uchylenie wcześniejszej decyzji o przyznaniu pomocy i odmowę udzielenia tej pomocy został ukształtowany stan prawny, który nie wymaga żadnych działań ze strony Skarżących, celem jego urzeczywistnienia.
Tego stanu rzeczy nie zmienia, akcentowana przez Skarżących, możliwość wydania przez organ decyzji zobowiązującej do zwrotu pobranej już pomocy finansowej. Wszczęcie postępowania, którego celem byłoby wydanie takiej decyzji, nie stanowi bowiem wykonania decyzji objętej rozpoznawanym wnioskiem. Prowadzi to zainicjowania odrębnego postępowania w odrębnej materialnoprawnie sprawie administracyjnej, choć niewątpliwie powiązanej ze stanem prawnym ukształtowanym decyzją zaskarżoną.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.