Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy L. T.(dalej: "Skarżący") wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, rzecznika patentowego.
Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i trójką dzieci, posiada nieruchomość rolną o pow. 0,74 ha, dom o powierzchni 150 m.kw. Wymienił również agregat tynkarski (wartość 15.000 zł) oraz trzy samochody (wartość 12.000 zł), wskazując, że te składniki majątku zostały zajęte przez komornika. Wskazał, że dochód rodziny wynosi 300,21 zł.
Z uwagi na to, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające dla oceny możliwości majątkowych wnioskodawcy, zarządzeniem z 8 kwietnia 2015 r. wezwano Skarżącego do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.
W odpowiedzi na powyższe przedstawił zaświadczenie potwierdzające, że jego żona jest osobą bezrobotną i nie przysługuje jej prawo do zasiłku, dowody wpłaty bankowej na poczet spłaty kredytu (222,12 zł), zawiadomienie o zajęciu wierzytelności przysługujących. Agencji Rozwoju Regionalnego SA w T., wyciąg z rachunku bankowego, decyzję w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2015 r.
Wyjaśnił również, że od czasu powodzi, która zniszczyła plantację truskawek nie wykorzystuje posiadanej nieruchomości rolnej, nie otrzymuje dopłat bezpośrednich. Ponadto, Skarżący oszacował, że miesięczny koszt utrzymania rodziny wynosi około 1.500 zł, wskazał, że spłaca kredyt bankowy w wysokości 5.000 zł (miesięczna rata wynosi ponad 200 zł), a także posiada nieudokumentowane długi w wysokości około 7.500 zł. Przeciwko Skarżącemu prowadzone jest również postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zadłużenia w wysokości 45.000 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.
W niniejszej sprawie Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, a więc o przyznanie prawa pomocy w całości. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd może natomiast zwolnić osobę fizyczną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać Skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i przedstawienia dokumentów potwierdzających wykazywane okoliczności. W przedmiotowej sprawie oświadczenie zawarte we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF było niewystarczające do oceny, czy Skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie Skarżącego do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej.
Przypomnieć należy, iż wnioskodawca – na którym spoczywa ciężar wykazania uprawnienia do skorzystania z wyjątkowej instytucji prawa pomocy – winien z należytą starannością zapoznać się z treścią wezwania oraz udzielić odpowiedzi na zadane pytania i złożyć wskazane w nim dokumenty, zaś w razie gdyby okazało się to niemożliwe bądź znacznie utrudnione winien wyjaśnić przyczyny takiego braku.
W przedmiotowej sprawie Skarżący odpowiedział na wezwanie. Wskazać należy, że analiza nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie dokumentów oraz analiza złożonych wyjaśnień prowadzi do wniosku, że nie są one wiarygodne. Szczególnie należy wskazać, ze Skarżący składając oświadczenie na formularzu PPF wyjaśnił, że dochód pięcioosobowej rodziny wynosi 300,21 zł. Składając dodatkowe wyjaśnienia wskazał, że miesięczne wydatki na utrzymanie wynoszą 1500 zł. Przedstawione wyjaśnienia nie mogą zostać uznane za wiarygodne, ponieważ wynika z nich, że wydatki rodziny są około pięciokrotnie wyższe od zadeklarowanych dochodów.
Skarżący wskazał na formularzu PPF, że dochody te pochodzą: "z rodzinnego i pola". Z przedstawionych dokumentów wynika, że rodzina otrzymuje świadczenie rodzinne w wysokości 321 zł (miesięcznie). Inne wpłaty na przedstawionych wyciągach bankowych nie zostały zaewidencjonowane. Skarżący wskazał, że nieruchomość rolna "obecnie jest niewykorzystywana". Przedstawił również informacje z urzędu pracy, zgodnie z którymi małżonkowie zostali zarejestrowani jako osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku. Wskazał również, że spłaca kredyt bankowy, którego rata miesięczna wynosi 200 zł. Jako potwierdzenie wskazał dowód wpłaty [KP] na konto BS Szczucin kwoty 221,12 zł. Zasadny jest wniosek, że Skarżący nie udokumentował ani rzeczywistych dochodów ani ponoszonych kosztów utrzymania. Nie jest możliwe uznanie za wiarygodne wyjaśnień, iż dochód pięcioosobowej rodziny stanowią jedynie świadczenia rodzinne w wysokości 321 zł, w sytuacji, gdy koszty jej utrzymania wynoszą 1.500 zł, a równocześnie Skarżący spłaca kredyt, którego miesięczna rata wynosi 221,12 zł i posiada inne zobowiązania z tytułu spłaty kredytów.
Mając powyższe na uwadze, oświadczenie Skarżącego należało uznać za budzące wątpliwości, a zatem niewiarygodne, aby na jego podstawie dokonać właściwej oceny sytuacji materialnej, w jakiej znajduje się. Oświadczeniem o przedstawionej treści Skarżący uniemożliwił porównanie wysokości kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym i możliwości płatniczych.
W związku z powyższym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.