Uzasadnienie
Skarżący M. S. złożył w dniu 20 grudnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2008 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie odpisu skargi dla Uczestnika postępowania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczone zostało Skarżącemu w dniu 1 lutego 2008 r.
W dniu 7 lutego 2008 r. Skarżący nadesłał do Sądu podpisaną osobiście skargę jednakże nie złożył przy tym odpisu skargi dla Uczestnika postępowania.
Pismem z dnia 17 marca 2008 r. Skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi dla Uczestnika postępowania. Do pisma dołączono odpis skargi dla Uczestnika postępowania. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu do usunięcia braków skargi był jego pobyt w B. Wskazał, iż powrócił do Polski dopiero w dniu 14 marca 2008 r. a wezwanie do usunięcia przedmiotowych braków skargi odebrała jego matka Z. S. i dlatego też nie mógł dokładnie zapoznać się ze sprawą.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.); dalej " p.p.s.a" jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. [v. wyrok NSA z dnia13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98]. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej [v. wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97].
Powoływane przez M. S. okoliczności nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, iż Skarżący wezwany został do usunięcia dwóch braków formalnych skargi poprzez wykonanie dwóch czynności tj. podpisania skargi (w tym celu doręczono skarżącemu odpis skargi celem jego zwrócenia po podpisaniu) oraz nadesłania odpisu skargi dla Uczestnika postępowania. Skarżący winien zatem złożyć dwa egzemplarze (odpisy) podpisanej skargi. W ustawowym terminie uzupełnił jeden z ww. braków formalnych skargi tj. złożył jeden podpisany egzemplarz skargi, nie można zatem uznać, iż nie miał możliwości wykonania także drugiego elementu wezwania Sądu. Nie znajduje uzasadnienia, w ocenie Sądu, powoływana okoliczność braku możliwości dokładnego zapoznania się z treścią zarządzenia. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczone zostało Skarżącemu w sposób prawidłowy. Co prawda odebranie przedmiotowego wezwania potwierdziła Z. S. (matka skarżącego), jednakże Skarżący nie kwestionuje, iż wezwanie to do niego dotarło.
Skarżący nie może powoływać się na nieznajomość wezwania Sądu w sytuacji gdy powziął wiadomość o tym wezwaniu, bowiem okoliczność nieprecyzyjnego przekazania mu treści wezwania Sądu stanowi o zaniedbaniu osoby, którą się posługuje, a której skutki działania obciążają jego samego (v. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r. II CKN 554/00 LEX nr 51986).
Wobec powyższego i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.