Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego zwróciła się o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej do tut. Sądu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o stwierdzeniu nieważności decyzji [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznaniu pomocy na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał m.in., iż powołaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor [...] OR ARiMR przyznał skarżącej spółce pomoc finansową w wysokości 16.558.500 zł. Następnie jednak działając z urzędu Dyrektor [...] OR ARiMR wystąpił z prośbą o stwierdzenie nieważności wydanej przez siebie decyzji o przyznaniu skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej. Uzasadniając zasadność wniosku o wstrzymanie skarżąca wskazała m.in., iż skutkiem wykonalności zaskarżonej decyzji będzie zachwianie lub utrata płynności finansowej skarżącej, która w konsekwencji skutkować będzie koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 t.j.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).
Zważywszy na przedmiot niniejszego postępowania (stwierdzenie nieważności decyzji) wskazać tutaj należy na treść argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego - którą tut. Sąd rozpoznający sprawę w pełni akceptuje -, iż przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku wykonania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o przyznaniu pomocy finansowej chodzi więc o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane stwierdzeniem nieważności przyznanej pomocy, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi, sąd uznałby, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji (vide: postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2012 r. Sygn. akt II OZ 99/12 nr II OZ 99/12, LEX nr 11231155).
W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę skarżącą sytuacja majątkowa (w kontekście bardzo wysokiej kwoty przyznanej pomocy) uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji tj. usunięcie z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącej wysoką (kluczową dla jej funkcjonowania) kwotę pomocy finansowej spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.