Uzasadnienie
Pismem z 19 października 2016 r. skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z [...] września 2016 r. nr [...].
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 października 2016 r. skargę przesłano zgodnie z właściwością do organu, o czym poinformowano skarżącego. Zarządzenie wykonano 24 października 2016 r.
Następnie pismem z 18 listopada 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarga na skutek pomyłki niezawinionej przez skarżącego została zaadresowana i przesłana bezpośrednio do Sądu, co skutkowało wydaniem 20 października 2016 r. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nakazującego przesłanie przedmiotowej skargi zgodnie z właściwością. Skarżący podniósł, że w dniu wydania zarządzenia nie upłynął jeszcze 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Gdyby skarga została odesłana z WSA do organu niezwłocznie, termin byłby zachowany.
Skarżący do 15 listopada 2016 r. był przekonany, iż skarga została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z właściwością 20 października 2016 r., tj. niezwłocznie i bez zbędnej zwłoki, z zachowaniem 30-dniowego terminu do właściwego organu. Przekonanie takie oparte było na podstawie treści pisma z 24 października 2016 r. informującym o tym, iż skarga została przesłana zgodnie z zarządzeniem 20 października 2016 r. do organu. Natomiast dopiero 15 listopada 2016 r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Sądu skarżący ustalił, iż skarga została przesłana do organu 25 albo 24 października 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
W myśl natomiast art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W literaturze oraz orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zaprezentowana argumentacja jest całkowicie chybiona. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Okoliczność podnoszona przez skarżącego dotycząca omyłkowego wysłania skargi bezpośrednio do Sądu świadczy o niedochowaniu przez stronę należytej staranności i nie może uprawdopodobniać braku winy w jej działaniu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia skargi na postanowienie organu z [...] września 2016 r. Mimo to skargę błędnie zaadresował. W takiej sytuacji skarżący nie może przerzucać odpowiedzialności za uchybienie terminu do wniesienia skargi na Sąd, a do tego sprowadza się uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu.
W świetle tych okoliczności, zdaniem Sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi było zaniedbaniem skarżącego i niewątpliwie świadczy o braku staranności przy prowadzeniu własnych spraw.
Z przedstawionych względów, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.